vardı. Demək əzəzələri burdan qaynaqlanır. Kaş Murad Kaş sən tamamilə mənə aid olaydın. Təkcə məni istəyəydin. İkimiz olaydıq ancaq. Aramıza heç kim girə bilməyəydi. Səni sevirəm. Niyə sənin kimi bir adama aşiq oldum ki? Məni sahiblənməyinimi, Mənimsən deməyinimi, nəyini sevdim?
Birdən Muradın səsi gəldi. "Zeynəəəəəb". Nə olmuşdu? Tez yuxarı çıxdım. Aygünün üzü qan içindəydi. hər yeri qan içindəydi. "Murad bu nə deməkdi?"dedim. Hirsini bu günahsız qızdan çıxıb? "Zeynəb deyəcəklərinə qulaq as"dedi.
Aygün hər şeyi etiraf elədi. Ahh ola bilməz. Mən bu qıza inanmışdım. Məni təsəlli edən bu qız idi. Hər şey yalan imiş. Hər kəs mənə oyun oynayırmış. Deməli Murad imiş dərdi. Muradın səsi məni düşüncələrimdən ayırdı. "Cəzasını sən ver MƏLƏYİM"dedi. Cəza?
Canım yanır. Üzülürəm. Niyə inandığım güvəndiyim insanlar məni yarı yolda qoyur.
Aygünə inandım. Sən demə Muradla mənim aramı bu pozubmuş. Əyər o Muradı o gün evə çağırmasaydı mənim başıma bunlar gəlməyəcəkdi. Murad Kənanı döyməyəcəki, mən Muradın qarşısında soyunmaq məcburiyyətində qalmayacaqdım, evi tərk etməyəcəkdim və...və qaçırılıb işgəncələrə məruz qalmayacaqdım.
"Sən mənim həyatımı məhv elədin. Həyatımın ən pis günlərini yaşamağıma səbəb oldun. Niyə?"dedim göz yaşlarım sərbəst qalmışdı.
"Bağışla məni Zeynəb. Mən sadəcə Muradı istədim. Sənin başına belə şeylər gəlsin istəməzdim. Bağışla"dedi. O da ağlayırdı. Bağışla. Nə qədər asant sözdü. Ama onu etmək çox çətindi. Necə bağışlayım? Bu qədər çox şey olannan sora.
"Səni görmək istəmirəm. Cəza zadda verən deyiləm. Çünki sən cəza alacaq qədər kiçik səhvlər buraxmadın."dedim və tez pilləkənləriçıxaraq otağıma girdim.
AYGÜN
Murad məni döydükdən sora çox ağrılarım oldu. Zeynəbini ağlatdığım üçün eləmədiyini buraxmadı. Kaş məni Zeynəbi sevdiyi qədər sevsəydi. Zeynəb otağına gedənnən sora Murad"Zeynəb sənə cəza vermədi deyə rahatlama. Mənim hirsim hələ də soyumayıb. Səni birdə nə Zeynəbin nə də öz ətrafımda görməyim. Yoxsa bu dəfə əlimnən sağ qurtula bilməzsən