yanındayam. Bir az daha dayan". Maşını sürətlə sürürdü. Amm mən artıqdaha çox dayana bilmədim və gözlərimi yenidən yumdum...
MURAD
Xəstəxanaya çatan kimi onu qucağıma alıb içəriyə apardım. Həkimlər mənim yanıma gələrək qucağımdan aldılar. Həkimlərdən biri Ümid idi. Mənim dostum. İkinci dəfə Zeynəbimi o qurtaracaqdı. Birdən Ümid danışmağa başladı. "Çox duman udub. Zəhərlənib. Oksigen maskasını taxın. Ciyərlərini təmizləməliyik. Otağa apardılar. Qapını da bağladılar.
Ürəyim partlayır. Yarım saatdı xəbər yoxdu. Mən artıq çarəsizcə xəstəxana qapılarında Zeynəbi gözləmək istəmirəm.
Bara gəlmişdim. Adamlarım mənə mənim otağımda yanğın çıxdığını dedi. Və birdə içəridə bir nəfərin olduğunu. O an dünyam başıma yıxıldı. Otaqda sadəcə Zeynəb ola bilərdi. Çünkü o otağın kodunu onnan başqa heç kim bilmirdi. Kim etmişdi bunu ona kim?
Ümid otaqdan çıxıb yanıma gəldi.
"Murad çox gec qalmısan. Çox duman udub. Zəhərlənib. Niyə bu qədər gec gətirdin?"dedi.
"Gec tapdım onu lənət olsun ki gec tapdım."dedim
"Ciyərini təmizlədik. Oksigen veririk. Oyanmasını gözləməliyik. Çox çəkməz. Ən geci axşam oyanar."dedi. Rahatladım. Qutulmuşdu. Mənim balacam güclüdü.
Cəmil mənə zəng edib kameralar baxdığını dedi. Kim olduğunu soruşdum. Amma o üzünün görsənmədiyini dedi. Tapacaqdım. Kim olduğunu tapacaqdım.
Axşam olmuşdu. Üstümü dəəəyişməkçün evə gəldim. Tüstü iyi tutmuşdum. Üstümü dəyişib xəstəxanaya geri döndüm. Ümid məni görüb Zeynəbin oyandığını dedi. Ahh mələyim. Yenidən mənim olmaqçun dünyaya qayıtdın.
Adamlarımı göndərib buket bağlatdırdım. Gülü götürüb Zeynəbin otağına girdim. Bu zibil Kənanın burda nə işi vardı? Mənim getməyimi gözləyir elə bil.
Məni təəccübləndirən isə Zeynəb onu yanından qovmurdu. Kənana yaxınlaşıb onu yaxasınnan tutdum. "Səni bu dəfə həqiqətəndə Öldürəcəm"dedim. Zeynəb o an ayağa qalxaraq mənə yaxınlaşdı və itələdi. "Burax onu Murad. Tez ol " dedi. Nə deyir bu qız?
"Əsla. Öldürəcəm bu əclafı"dedim və Kənana yumruq atdım. Zeynəb qışqıraraq Kənanı yerdən