n qaldırdı. bu neynirdi belə?
"Sən neynirsən? O əclafı mənə qarşı qoruyursan?"dedim.
Dibimə qədər gəldi və gözlərimə baxaraq "hə. Sənə qarşı qoruyuram. Sənin kimi narkotik alverçisinin əlindən qoruyuram"dedi. Zeynəb bunu necə öyrənmişdi? "Zeynəb mənə qulaq as"dedim. "Get burdan Murad səni görmək istəmirəm"dedi. "Səni bu itlə tək qoyub heç yerə gedən deyiləm. Sənə zərər verməsinə icazə verməyəcəm"dedim. Əsla!
"Bəsdi. Bəsdi Murad. Mənə ən çox sən zərər verirsən. Hər dəfə sənə yaxınlaşmağa çalışdıqca məni özünnən uzaqlaşdırırsan. İstəmirəm artıq səni. Get burdan. Gey"deyərək qışqırdı.
Düz deyirdi. Həyatına girdiyimnən bəri ona zərər verirəm. Başına nə gəldiysə məniç ucbatımnan gəldi. Amma əlimdə deyil. Onnan uzaq qala bilmirəm. Bəlkə ürəysizəm ama Zeynəb öləcəksə də mənim yanımda öləcək. Kənan itinin və ya başqa oğlanların yanında yox.
İndi gedirdim. Amma Zeynəbi bu itə buraxmayacaqdım. Kənana ölümcül baxışlarımı ataraq otaqdan çıxdım. Amma bir şey məni rahatlatdı. Mən otaqdan çıxanna sora Zeynəb bərkdən ağlamağa başladı. Bu mənə görəydi
Məni hələ də sevir.
Murad otaqdan çıxannan sora bərkdən ağlamağa başladım. Getdi. Məni qolumnan tutub həqiqətləri söyləməsini istəyərdim. Məni 'səni heç vaxt buraxmayacağam' deməsini istəyərdim. Amma eləmədi. Eləcə getdi.
Bəlkə də artıq məni istəmir həyatında. Hər dəfə mənimlə uğraşmaq istəmir. Mən də səssizcə çıxıb getməliyəm həyatınnan ən doğrusu budu.
Kənan xəstəxananın pulunu ödəmək üçün getmişdi amma gələndə nədənsə əsəbi idi.
"Kənan noldu?"dedim. "Heç nə. Qəhrəman Muradın artıq pulu ödəyib"dedi. Ehh. Onun üzünnən bu haldaydım. Bəlkə də özünü günahkar hesab etmək istəmir.
Kənanla Nərminin evinə gəldik. Nərmin xalamın yanında qalırdı. Evdə dincəlib yatdıqdan sonra biraz bir şeylər yemək istədim. Amma Nərminin heç nəyi yox idi. Biraz alış veriş üçün maqazinə getsəm yaxşı olacaq.
Hazırlanıb evdən çıxdım. Maqazin evdən o qədər də uzaq deyildi. Amma hava biraz qarardığı üçün tez tez getməyə başladım.
Maqazinə girib