qayıdacaqdı. Onu görmək üçün can atırdım. Çox darıxmışdım. Yanımda istəyirdim.
Murad axşam evə qayıtdı. Mən də ona dadlı yeməklər bişirmişdim. Qabağına çıxaraq onu qarşıladım. Biraz təəccüblənsə də heç nə demədi. Qonaq otağına keçib süfrəni görəndə mənə dönüb "ac deyiləm. Yemək yemiyəcəm. İşlərim var. İşotağımdayam"dedi. Necə yəni? mən bu qədər şeyi boşuna hazırlamışdım?
"Ən azınnan süfrədə mənimlə otursan"dedim son bir ümidlə
"İşim var Zeynəb"dedi.
"Niyə mənə uzaq davranırsan?"dedim o pilləkənləri çıxarkən. Mənə tərəf döndü
"Səncə? Mən yorursan Zeynəb. Artıq hər dəfə mənə inanmayıb başqasına inanmağın məni yorur. Mən bu vaxta qədər heç kimə özümü etiraf eləmək məcburiyyətində qalmadım. Amma bunu sənə hər dəfə edirəm. Birazda sən mənnən uzaq qal. Sənsizlik nədir anla"dedi.
Mən.....mən onsuz qala bilməzdim ki.Mən onsuz qalacaq qədər səbrli deyildim ki. Olmaz.
"Olmaz. Mən sənnən uzaq qala bilmərəm"dedim.
"Qalmalısan"dedi bə yenidə pilləkənləri çıxmağa başladı. Qabağına keçib "səni istiyirəm"dedim.
"Nə?"dedi. "Eşitdin. Bu gecə sənin olmaq istəyirəm"dedim. "Bax Zeynəb bir anlıq qərar verib sonradan peşman olmağını istəmirəm"dedi.
"Olmayacam. Səni istiyirəm. Qadının olmağa hazıram"dedim.
Mənə yaxınlaşdı dodağıma balaca bir öpüş qoyub geri çəkildi. "Sənin üçün çətin olar"dedi. Allahım öpüşünnən bu qədər titriyirəmsə toxunuşunda neyləyəcəm?
"Yox"dedim dəli cəsarətlə.
"Əminsən?"dedi.
"Əminəm"dedim
Məni qucağına alıb otağına apardı. Yatağa buraxıb "indi gəlirəm"dedi və getdi. Ahh necə hazıram dedim axı? Hazır deyiləm. Off. Bacarmalıyam. Çətin olmamalıdı
Murad otağa qayıdanda üzərində sadəcə cins şalvarı vardı. Əlində şalvarının qayışı vardı. Bu nə demək idi?
Murad əlini mənə uzadıb ayağa qaldırdı. Qarşısında dik durdum. Əvvəlcə koftamı çıxartdı. Sora şalvarımı. Qarşısında alt paltarlarımla qalmışdım. Bu mənə keçən dəfəni xatırlatdı.
Sora Murad məni yenidən yatağa uzatdı.
"Əllərini qabağa uzat"dedi. Dediyini elədim. Əllərimi qayışla bağladı.