n hesabını sənnən soruşacağam"dedi. Mən də gülərək maşına oturdum.
Hava limanına çatdığımda artıq bacımın təyyarəsi enmişdi. Maşınnan tez düşüb onu qarşılamağa getdim. Təyyarədən hamı endi. Amma bacımnan başqa. O enmədi.
1 saat idi. Muradın adamları hər yerdə bacımı axtarırdı. Birdən mənim telefonuma zəng gəldi. Tanımadığım nömrə idi. Telefonu açdım.
"Alo"dedim
"Bacını boşuna axtarma tapa bilməyəcəksən"dedi. Bu səs.... Muradın atası idi. Anar bəy
"Sən.."deyə bildim sadəcə
"Məniç zəngimi gözlə. Və əsla amma əsla Murada heç nə demə. Yoxsa bacını bir daha görə bilməyəcəksən."dedi.
Pisliy. Bacımı bu iş qatmamalıydı. Nə edəcəkdim mən indi?
Telefonu söndürənnən sora donub qalmışdım. Bacımı belə bu işə qatdı. O hələ uşaq idi. Kim bilir indi nə qədər qorxur. Bir uşağı qorxudacaq qədər acımasız biridi? Ahh Zeynəb o öz oğlunu öldürtmək istəyib sənin bacına qıymayacaq?!
Murad səsini eşidirdim. Uzaqdan gəlirdi. Səsə doğru getməyə başladım. Murad əsəbi idi və qabağında da bir 30lu yaşlarda kişi vardı.
"Siz necə polissiz? Bir qızı hava limanınnan qaçırdırlar və siz görmürsüz. Necə polissiz? Sizi məhv edərəm. Məhv edərəm."dedi Murad kişiyə
"Murad bəy bağışlayın gözümüzdən qaçıb. Biz bilmirdik qaçırılan sizin bacınızdı"dedi kişi.
Ahh burda bir balaca uşağı qaçırdıblar amma bunların vecinə deyil. Murad mənim bacım üçün öz bacısı deyib. Ahh Murad bir bilsən bacımı qaçırdan sənin atandı. Amma deyə bilmərəm. Bacım üçün bunu edə bilmərəm. Bunları fikirləşərkən istəmsizcə ağlayırdım.
Murad məni görüb yanıma gəldi. "Balacam sənin bu göz yaşların üçün dünyayı dağıdaram. Ağlama. Balacam. Ağlama. İnan mənə Leylanı qaçırdanları tapacam. Və ölməkdən betər edəcəm"dedi məni qucaqlayıb sinəsinə basdıraraq. Murad mənim bacımı qaçırdan sənin atandı demək istəyərdim. Amma olmaz.
Başımı qaldırıb Murada baxdım.
"Murad biz imkansızıq. Bizə görə günahsız insanların canı yanır. Nə haqqımız var buna? Biz bir arada olaq deyə daha nə qədər insanın canı yanmalıdı? Mən daha dözə bilmirəm.