Olmur. Bizdə alınmır. Başa düşək. Olmur"deyib daha çox ağlamağa başladım . Murad mənə yaxınlaşdı. "Olacaq Zeynəb olacaq. Olmur deyə bir şey yoxdu. Yetər ki biz bir birimizə inanaq. Heç nə gizlətməyək. Bir birimizin yanında olaq"dedi. Amma mən sənnən gizlədirəm. Gizlətməliyəm buna məcburam.
Muradla çıxışa doğru gedirdik. Birdən Kənanın səsini eşitdim. Başımı qaldırdım. Oydu. Off bir sən əksikdin.
"Zeynəb necəsən?"dedi Kənan. O qədər əsəbi idim ki hirsimi onnan çıxdım.
"Əlayam Kənan əla. Bacımı qaçırdıblar və mən superəm"dedim göz süzərək. Kənan mənə baxıb "bağışla elə demək istəmədim"dedi. Murad araya girib "Kənan səni öldürmədiyimə məni peşman eləmə."dedi. "Sən Leylanı nə qədər tanıyırsan ki? Hara gedə biləcəyini hardan bilə bilərsən?"dedi. Murad gülüb "dahi alim, Leyla özü getməyib qaçırdıblar. Üstəlik mənim Leylanı tanımaq üçü illərcə yanıda olmağıma ehtiyac yoxdu. Bir telefonla Leyla haqqında sənin bilmədiklərini bilərəm. Və son olaraq özünü Zeynəbə yaxşı insan kimi göstərmək üçün hər dəfəyanında bitmə. İNDİ əlim sənə dəyməmiş rədd ol burdan"dedi.
"Eeeh bəsdirin daha mənim bacım qaçırılıb siz nəyin dərdindəsiz. Görəsən bu dünyada məni düşünən bir kişi tapılacaq?"deyib hava limanınnan çıxdım. Murad arxamca gəldi. "Bağışla Zeynəb amma bir gün sənin gözünün qabağında bu oğlanı öldürəcəm. Səbrimi çox zorlayır"dedi.
Maşınla evə doğru gedirdik. Telefonuma mesaj gəldi. "Axşam saat 7-də Muradın evinin arxa tərəfində ol. Səni ordan maşınla alacağam. Murada heç nə demə. Bu sənin xeyrinə olar"yazılmışdı. Yenə gözüm dolmağa başlamışdı. Muraddan heç nə gizlətmək istəmirdim. O mənə güvənirdi. Off Allahım niyə hər şe yolundaykən belə oldu axı?
Axsam saat 7-nin yarısı idi. Murad iş otağında idi. Cəmildə yanındaydı. Nərmin mənim üçün mətbəxdə yemək bişirirdi. Evdən çıxmalıydım. Qapının önünə gəlib dərin nəfəs aldım. Bağışla məni Murad bağışla. Buna məcburam. Qapını açdım. Evdən çıxacaqkən arxadan Muradın səsini eşitdim. "Hara belə balacam?"
Murad məni çıxarkən