dostum mənim.
ZEYNƏB
Uzun yolculuqdan sonra bir evin qabağında dayandıq. Anar bəy maşınnan düşdü. Arxasıycan da mən düşdüm. İçəri girdik. "Leyla hardadı?"dedim dözə bilməyərək. Mənə baxdı. Sora yenə getməyə başladı. Bir qapının önündə dayandı. Qapını açdı.
Aman Allahım Leyla stulda əli ayağı bağlı gözləri bağlı oturmuşdu. Dodağıda partlamışdı. Allahım bunlar necə insandılar? Balaca bir qıza necə əl qaldırıblar? Anar bəyə baxdım. Gözlərimin içinə baxaraq danışmağa başladı. "Qulaq as Zeynəb. Bacın indi yuxudadı. Ayılmayacaq. Nə qədər səs küy salsaq da. Zeynəb bacının sağ bir şəkildə burdan çıxmağını istəyirsənsə dediklərimi eləməlisən."dedi. "Nə istəyirsən? "Dedim.
"Çox asant bir şey. Muradı tərk eləməyini"dedi. İnanmayan gözlərlə ona baxdım. Nə idi bu kişinin dərdi? "Niyə? Biz ikimizdə bir birimizi istəyirik. Niyə belə edirsən?"dedim.
"Çünkü sən mənim oğluma layiq deyilsən. Mənim oğlum səni qoluna taxaraq insan içinə çıxarda bilməz"dedi.
"Bunu oğlunu narkotik bağımlısı edən, onu öldürtməyə çalışan ata deyir?"dedim əsəblə. İllərdir oğluna atalıq etməyən adam indi qabağıma keçib sən mənim oğluma layiq deyilsən deyir.
"Bu səni maraqlandırmır Zeynəb. Sən mənim oğlumu tərk edəcəksən. Yoxsa bacını unut"dedi.
Razılaşmalıydım. Məcburdum.
"Mənə zaman verin. Onu tərk edəcəm"dedim ağlayaraq. Ağlamağa nifrət edirdim. Amma mənnən asılı deyildi. "Sənə bir həftə zaman. Oğlumu tərk edəcəksən. Yoxsa bacının cəsədini alarsan mənnən."dedi.
Başımla təsdiqlədim. Ondan necə ayrılacaqdım bilmirdim amma tək bildiyim şey Muradı tərk etdiyim an öləcəyimdi....
Anar bəyin yanından ayrılannan sora dəniz qırağına getmişdim. Tək qalmağa ehtiyacım vardı.
Leylanın üzü gözümün qabağınnan getmir. onu alıb qayıda bilmədim. O vəhşilərin əlinə buraxdım bacımı. Kim bilir indi nə qədər qorxur? Hər yerdə gözləri məni axtarır. Amma mən o canilərin əlinə buraxmayacam Leylamı. Onu da alıb buralardan gedəcəm. Getməliyəm. Bəlkə də Amerikaya gedərəm. Ailəmin yanına.
Bəs Murad? Onu arxamda