Mətbəxdə çayları süzürdüm. Off. Muradın atası hardan çıxdı axı? Məni oğluna yaraşdırmır. Murad gəlsin qoy. Bütün məsələni həll edəcək. Bu anda Cəmil mətbəxə gəldi.
"Zeynəb bağışla. Muradın atasının dediklərinə görə. Yəni.."sözünü yarıda kəsdim.
"önəmli deyil. Mənim üçün Muradın fikirlərinnən başqa heç kimin fikri vacib deyil."dedim. Amma buna heç özüm də inanmırdı. Əlbəttə Muraddan başqa he kimin fikri önəmli deyil. Amma o heç kim deyil. O Muradın atasıdı. Oğlunu mənnən yaxşı tanıyır. Bəlkə doğurdan da.... yo yo.. Murad məni sevir. Buna şübhəm yoxdu.
Axşama qədər mətbəxdən çıxmadım. Çoxlu yeməklər, şirniyyatlar bişirdim. O kişinin üzünü görmək istəmirdim. Hər dəfə mənə xidmətçi gözüylə baxmasına dayana bilməzdim. Süfrəni qurdum.
Qapı çaldı. Qapını açdım. Murad evə girdi. Məni öpdü. "Balacam bu gün çox yoruldum. Yeməyimi yeyib yatmaq istəyirəm."deyə deyə qonaq otağına gedirdi. Off. Atasının burda olduğunu deyə bilmədim.
Murad otağa girib atasını görəndə şok oldu.
"Anar Əliyev. Sənin burda nə işin var?"dedi. Ohaa atasına adıyla xitab elədi. Niyə ata demədi? Anar bəy oğlunun yanına gəlib "gördüyünə sevinmədin? Oğlum"dedi. Murad göz süzərək "yox sevinmədim Anar"dedi. "Niyə gəldin? Mənim evimdə nə işin var?"dedi yenə.
"Oğlum bax bu məsələləri öz aramızda danışarıq. Xidmətçilərin yanında yox"dedi Anar bəy. Murad xidmətçi sözünnən sora əsəbləşdi.
"Xidmətçi? Kimdi xidmətçi?"dedi.
"Bu qız"dedi Anar bəy məni göstərərək.
Murad yanıma gəlib əlimnən tutdu. "Sənin xidmətçi dediyin qız mənim gələcək arvadımdı."dedi. Nə? Arvadımdı? Ola bilməz. Murad bunu atasına dedi.
"Oğlum başa düşürəm mən səni. Sadəcə əylənirsən"dedi Anar bəy. Murad gedib atasını itələdi. "Anar Əliyev. Bu qız mənim hər şeyimdi. Bu qız mənim qadınımdı."dedi.
Mən daha özümü saxlaya bilmədim. Ağlamağa başladım. Mən də onun qadını olmaq istəyirdim. Amma bizə qarşı bu qədər insan varkən biz necə bir arada ola bilərdik? Atası belə bizim bir arada olmağımızı istəmir. Niyə?
"Əgər bu qızı buraxmazsan