adamı yaxına buraxmırdı. Amma bunu baçqasının dilindən eşitmək daha çox yaralamışdı qəlbini. Bacarmırdı özüylə. Silmək istəyirdi göz yaşlarını. Bacarmırdı.
Nərmini qucaqlayaraq yuxuya getmişdi. Amma ayıldığında Nərmin yanında deyildi. O vardı yanında. Murad. Siqarətini tüstülüyərək oturmuşdu divanda. Bir an belə olsun çəkmirdi gözlərini Zeynəbdən. Zeynəbidə ən çox bu yaralayırdı sevdiyi adama yad olmaq. Heç nə demədi Zeynəb. Sadəcə o aşiq olduğu adama baxdı. Murad siqarətindən son tüstü olaraq ayağa qalxdı. Pəncərəyə yaxınlaşdı və özünə məxsus sərt səsiylə danışmağa başladı. ,
"Danışacaqsan?"dedi səbirsiz çıxan səsiylə. Zeynəb sanki yuxudan ayılırmış kimi özünə gəldi. Oyuna başlamağın vaxtı gəlmişdi. "Danışacaq heç nə yoxdu Murad"dedi. "Mən elə düşünmürəm Zeynəb. Danışacaq çox şey var. Və sənin məni zorlamadan danışmağını istəyirəm"dedi Murad daha çox səbirsizlənərək. Zeynəb qərarlıydı. Danışmayacaqdı. "Bu sənin fikrindi. mənim danışmağa heç nəyim yoxdu"dedi. Murad hirslə Zeynəbə tərəf gəlib qolunnan tutdu. "Zeynəb səni sevirəm. Amma bu məni əsəbləşdirib hövsələdən çıxardığında sənə zərər verməyəcəyim çənadına gəlməz"dedi. Zeynəbim qolunu sıxırdı. "Nə istəyirsən elə. Vecimə belə deyil"dedi Zeynəb. Qorxurdu. Çox qorxurdu. Murad qolunu daha çox sıxaraq davam elədi."İnan mənə əsəbi halımı görmək istəməzsən"dedi. Zeynəb danışmadı. Nə danışacaqdı ki? Deyəcək nəyi vardı?
Murad daha pis bir şey eləməmək üçün qolunu buraxıb sakitləşməyə çalışdı. Amma qolunu birazcıq sıxması belə o heç qıya bilmədiyi qadınınln qolunu qızartmışdı. Murad başını əllərinin aradıba alıb əsəblərinə hakim olmağa çalışdı. Amma nə fayda? Qadınım dediyi qadın ona yalan deyirdi. Sirr saxlayırdı. Və təkcə bunlar belə Muradı hövsələdən çıxartmağa bəs eləmişdi.
"Zeynəb and olsun ki səni peşman edərəm. Mənə yalan danışdığına görə. Bunu eləmə. De! Nə gizlədirsən məndən? Atamın maşınına minmisən. Mə gizlədirsən Zeynəb?"dedi
Zeynəb artıq Muradın atasının maşınına mindiyini bildiyini bilirdi. Amma niyə