Zeynəbi daha çox özünə sıxıb boynundan öpdü......
Qəlbi sızlayırdı Zeynəbin. Nəfəs ala bilmirdi. Göz yaşları dayanmaq bilmədən axırdı. Boğulurdu göz yaşlarında. Səssizcə ötən saatlar işgəncə kimi gəlirdi ona. Çünkü bu günün sonunda Murada hər şeyi deməli idi. Murad ona günün sonunda özü gəlib hər şeyi danışması üçün şans vermişdi. Həqiqətləri deyəcəkdi Zeynəb. Gizlətməyəcəkdi Muraddan heç nəyi...
Amma qorxurduda. İlk dəfə idi ki həqiqətləri deməkdən qorxurdu. Çəkinirdi. Amma nə olursa olsun söz vermişdi Muradada özünə də. Bu gün bitəcəkdi aralarındakı bütün sirrlər.
Yorğun addımlarla hamama keçdi. İlıq bir duş alıb otağına qayıtdı. Ən gözəl paltarını seçdi. Muradın qoxlayaraq doyamadığı saçlarını açdı. Belinə qədər gələn ipək saçlarını daradı. Hazır idi artıq. Amma çoxdan axşam olmuşdu. Havanın qaranlığı içini sıxırdı Zeynəbin.
Yavaş və sakit addımlarla endi aşağıya. Murad çox romantik bir şam yeməyi hazırlatmışdı. Zeynəb başdan ayağa süzdü o baxmağa doymadığı adamı. Klassik kostyum geyinmişdi qara rəngdə. Saçları həmişəki kimi səliqəli idi. İlk baxışdan çox sərt görünən üz cizgiləri qorxutmurdu artıq Zeynəbi. Çox yaraşıqlı idi Murad. Tez tez qolundakı saata baxıb sanki nəyəsə tələsirmiş kimi görsənirdi. Zeynəb öz özünə fikirləşdi. Görəsən mən hansı savabın qarşılığında səni almışam.
Murad son dəfə özünə baxmaq üçün güzgünün qarşısına gələndə güzgüdən onu izləyən Zeynəbi gördü. Gülümsədi ona. Bir Allah bilirdi ki Murad Zeynəbə nə qədər aşiqdi. Çox həyəcanlı idi ikisi də. Murad Zeynəbin yanına gəlib əlini tutdu. "Mənim balacam nəyə görə bu qədər həyəcanlanıb?"dedi Murad gözlərinin içinə baxaraq. Zeynəb sadəcə gülümsəməklə qarşılıq verdi.
Muradla birlikdə əyləşdilər o möhtəşəm şam yeməyi süfrəsinə. Sanki ilk dəfə idi bir birilərini görürdülər. Danışa bilmirdilər. Biraz keçəndən sonra Murad Zeynəbin əlini tutub "heç nədən qorxma. De mənə bütün həqiqətləri"dedi. Zeynəb "mənə inanacaqsan?"dedi qorxaraq. Murad gülümsəyərək "inan mənə həyatımda inandığım tək qadın