Kaş qəlbimin izdirablarına dözə biləcək qədər güclü olsaydım. Qorxmazdım o zaman həyatın çətinliklərindən və ya acımasız oyunlarından. Tək qalmazdım həyatım boyunca acılarımla. Kaş ki savaşacaq qədər gücüm olsaydı bu olanlarla.
Bir kəz və bir kəz daha lənət etdim güçsüzlüyümə. Nədın qorxurdum? Nədən çəkinirdim bu qədər? Hansı günahı işləmişdimki həyat məni sevdiklərimlə sınayırdı. Tək günahım sevmək idi. Canımnan çox sevmək. Tək qorxduğum itirmək idi. Ömürlük itirmək. Həyat da deyəsən bunlarla məni sınamaqdan zövq alır. Hələ ki ayaqdayam. Dayanmağa çalışıram. Amma bir gün gücümün son damlaları bitəcək və mən yeniləcəm.
Murad məni otağa qıfıllayıb getmişdi. Elə istəyərdim ki onu qucaqlayıb mən bunları istəmədən edirəm demək. Onun varlığından güc alırdım. Yanımda olduqca sanki bütün dünyayla savaşa biləcəyəm kimi gəlir. Amma olmur. Hər gün uzaqlaşıram ondan istəməsəmdə. Bezmişəm artıq ondan gizli ağlamaqdan. Tükənmişəm.
MÜƏLLİFİN DİLİNDƏN
Qadının bu düşüncələrlə boğuşduğu an otağın qapısı çaldı. Gələn Nərmindi. Ən yaxın rəfiqəsini belə görmək canını çox yaxırdı. Təsəlli verməyə gəlmişdi. Narahat olma bunlarda keçəcək Muradla çox xoşbəxt olacaqsan deməyə gəlmişdi. Zeynəbin ən çox istədiyi şey rəfiqəsinə sarılıb hər şeyi ona danışmaq idi. Zor tuturdu özünü. Ən yaxın rəfiqəsindən hər şeyi gizlətmək çətin gəlirdi Zeynəbə.
Nərmin ona yaxınlaşaraq danışmağa başladı. "Niyə beləsən? Sənə belə olmaq yaraşmır. Ağlamaq yaraşmır. Sil göz yaşını təslim olma. Savaş. Qalib gələcəksən. İnan mənə."
"Kimlə savaşım Nərmin? Kimlə? Savaşacaq kim var? Murad? Sən? Yoxsa bacımı qaçırdanlar? Mən qalib olmayacam Nərmin. Mənə təsəlli vermə. Get"dedi istəməsə də. Əslində istəyirdi təsəlli almaq. Amma qərarından dönməkdən qorxurdu. Bacısının qatili olmaqdan.
"Zeynəb nədən qorxursan? Kimdən çəkinirsən? Özün də bilirsən ki sənə yaxşı gələn biri var. Murad. Amma sən onu özünə yaxın buraxmırsan niyə?"dedi Nərmin içindəkiləri Zeynəbə deməsiynın rahatlaşaraq.
Daha çox ağladı Zeynəb. Sevdiyi