Bu gün gəldi"dedi. Nərmin xalanın dediklərinə inana bilmirdi. "Axı necə?"dedi və o anda içəriyə Muradla Cəmil girdi.
Eyni Nərmin kimi Muradla Cəmildə Leylaya inanmayan gözlərlə baxırdı. Xala tez gəlib Muraadın yaxasından yapışdı. "Sən elədin. Sən! Qızıma nazlı balama sən qıydın"deyərək ağlayırdı. Muradsa xalanı sakitləşdirməyə çalışırdı. "Səkit olun xanım. Mən heç nə etməmişəm. Zeynəb özü aşırdıb maşını". "Mənjm qızım dəlidi ki gedib durduq yerdə maşın aşırtsın? Kimdi burda günahkar?" "İnanın ki məndə bunu axtarıram və tapacam"...
Aradan keçən 4 saat ərzində Zeynəb hələ də oyanmamışdı. Murad da daxil olmaqla hər kəs onun başının üstündə durub oyanmağını gözləyirdi. Gecə yarısı idi və Muraddan başqa hər kəs yatmışdı. Muradda hələ təzəcə yuxuya gedirdi ki Zeynəbin "leyla"deyən incə səsinə ayıldı. Və sonra bir bir hər kəs oyandı. Murad çox sevinirdi. "Zeynəbim axır ki.."dedi Murad əliylə başını sığallayaraq. Hər kəs Zeynəbin başına yığışmışdı.
Zeynəb yavaş yavaş gözlərini açdı ve yenidən "leylam"dedi. Leyla bacısının əlini tutub "burdayam bacım"dedi. Xalası da ağlayaraq "qızım. Axır ki yanımıza qayıtdın"dedi. Zeynəb başının üstündə duran Muradı Cəmili tanımadı. "Siz kimsiz?"dedi asta çıxan səsiylə. Murad yumruğunu sıxdı. Xatırlamırdı Zeynəb onu. Xatırlamırdı Zeynəb Murad sevgisini. Murad bir şey demək istədi amma deyə bilmədi və otaqdan çıxdı.
Cəmildə Muradın arxasıycan. "Murad gözlə. Muraaad"dedi Cəmil. Muradsa dayanmadan gedirdi. Gəlib xəstəxananın bufetinə oturdu. Çox əsəbi idi. Əllərini tez tez yumruq edib açırdı. "Xatırlamır məni Cəmil. Xatırlamır. Hamını xatırlayır amma məni yox"dedi Murad. Cəmilsə "Murad bu çox normaldı. Həkim bu bir iki ayı unudacağını dedi. Ona görə səni xatırlamır"dedi.
"Olmaz Cəmil. Bu mənim üçün normal deyil. Zeynəb bizim sevgimizi xatırlamır. Məni xatırlamır"dedi. Nərmin də gəlib onlarla oturdu. Əlində olan qəhvəni masaya qoydu. "Murad Zeynəb səni xatırlayacaq əmin ol"dedi və qəhvəsindən biraz içdi. Hələ o anda öyürməyə başladı.