danışmaqla ağıllanmayacaqsan. Səninlə öz üsullarımla danışım gərək. Cəmil o qız səndən başqa oğlana göz ucuyla belə baxmır. Qaldı ki yatsın. Nədən qorxursan? Məncə bunlar hamısı bəhanədi sən ata olmaqdan məsuliyyət daşımaqdan qorxursan. Özünə gəl. Yoxsa mən səni özünə gətirərəm"dedi. Və yanından ayrılıb xəstəcanaya girdi.
"Həkim mənim balamı nə vaxt çıxardacaqsız xəstəxanadan?"deyə soruşdu Zeynəbin xalası. Həkim əlindəki kağızları düzəldərək və gülümsəyərək xalaya baxdı. "Hər şey normal görsənir. Bu gün çıxartmamaq üçün heç bir səbəb yoxdu. Ancaq gərək evdə rahat etsin"dedi həkim. Zeynəbin xalası csvab vermək istədi amma Murad arxadan danışdı. "Narahat olmayın həkim. Zeynəbin rahatlığı üçün hər şey olacaq".
Zeynəbin xalası arxaya çönüb Murada tərs tərs baxdı. Sonra Zeynəbin otağına keçdi. Murad sürücüsünü yanına çağırıb Zeynəbin xalasını evə aparmasını dedi. Sonra o da Zeynəbin otağına girdi.
"Xala mən artıq burdan çıxmaq istəyirəm. Xəstəxanalardan zəhləm gedir"deyə uşaq kimi mızmızlanırdı Zeynəb. Murad qapıda dayanıb onu izləyirdi. Ürəyində Zeynəbin bu uşaq kimi mızmızlanmasının necə də şirin olduğunu fikirləşirdi. Bu fikir Muradın üzündə təbəssüm yaratdı. Zeynəb Muradın içəri girdiyini görüb qaşlarını çatdı. Xalasına "xala bu yaraşıqlı burdan nə vaxt gedəcək? "Dedi. Murad ona yaraşıqlı dediyi üçün gülsün mü yoxsa onun getməyini istədiyi üçün əsəbləşsin mi bilmədi.
Murad Zeynəbin xalasına "xanım sizi evə sürücüm aparacaq"dedi. Zeynəbin xalası "ehtiyac yoxdu"dedi. Murad sakit olmağa çalışaraq "xanım Zeynəb xəstəxanadan indi çıxıb. Taksi də rahat etməz"dedi. Çətin də olsa Murad xalanı razı saldı.
Nərmin ağlamaqdan yorulmuşdu. Ona görə də oturduğu yerdə yuxuya getmişdi. Cəmil Nərminin yanına gəlib bir müddət onu yatmasını seyr etdi. Öz özünə görəsən mən ata olmağa layiqəm? dedi. Bilmirdi özü də qorxurdu yoxsa necə? Cəmil əliylə Nərminin üzünə düşmüş saç telini qırağa çəkdi. Bu vaxt Nərmin oyandı. Yuxulu halda Cəmilə baxdı. Sonra birdən ayağa durdu və başı