a danışmaq var idi. Daha sonra Fuadla onun arasından çəkiləcəkdim. Amma o etiraz elədi və maşınına minib sürətlə getməyə başladı. Mən də arxasıycqn gedirdim. Sonra o qəza törətdi və öldü. O gündən Fuad məni günahlandırır.
Muradın dedikləri məni şok etmişdi. Fuad bunların hamısının əksini demişdi mənə. Murad danışmağa davam elədi.
-İndi Zeynəb. Əgər bir daha evimizi, məni tərk eləmək fikrinə düşəcəksənsə indidən at özünü aşağı. Çünki mən sənin başqa biriylə olmsğına razı olmaram. Heç vaxt.
Nə? Murad yüz faiz ağlını qaçırdıb. Nə atması?
-Murad mən sadəcə səni tanımıram, xatırlamıram. Səni..
Sözümü qutarmamış Murad qolumu buraxdı. Qolumu buraxdığı an başım döndü. Gözlərim qaralmağa başladı. Deyəsən bura qədərmiş həyatım. Vəə özümü sonsuz dənizin qucağına atacakkən Murad belimdən tutub məni qırağa çəkdi.
-Niyə ölməmə icazə vermədin?
-Çünki sənin ölməyini yox mənim olmağını istəyirəm. Sadəcə qorxunu dad istədim. Çünki mən səni itirməyi ağlıma gətirəndə sanki dəfələrlə özümü bu uçurumdan atmışam kimi gəlir..
Bunları dedikdən sonra məni bərk qucaqladı. Və mən tutduğum göz yaşlarımı sərbəst buraxaraq onun özünə məxsus o qoxusunu içimə çəkdim...
Artıq ağlamaq yoxdu. Ağlamaq mənə görə acizlikdir. Onsuzda bu son yaşananlara görə çox ağlamışdım. Göz pınarlarım ağlamaqdan quruyub.
Bu gün yaşadığım o qədər şeyə hələ də inana bilmirəm. Nə qədər çox şey yaşamışdım. Fəridin dediyi yalanlar, Muradın birdən birə xəbərsiz gəlməyi, Fuadı yaralaması sonra həyatımda yaşadığım ən qorxunc səhnə- ölümlə burun buruna gəldiyim an...
Məni bu qədər çox sevən birini xatırlamamaq ağrıdır qəlbimi. Məni ölümdən qurtardı. Amma unutqanlığımdan yox..
Yatağımda uzanıb tavana baxa baxa fikirləşirdim. Bundan sonra nə olacaq? Murad məni buraxmayacağını açıq şəkildə dedi. O məndən fərqli olaraq inanır onu, sevgimizi xatırlayacağıma.
Otağın qapısı döyüldü. Gir dedikdən sonra Nərmin qapıdan göründü.
Qapıdan üzgün şəkildə mənə baxırdı. Sonra içəri girib yanıma oturdu. Nədənsə üzümə