baxmırdı.
-Nərmin nə olub?
Yatağın üstündən əllərimi tutdu. Gözləri dolmuşdu.
-Nərmin artıqnə olduğunu deyəcəksən?
-Bağışla. Mən yaxşı dost deyiləm.
Dediklərini başa düşmürdüm.
-Nərmişim o nə deməkdi? Əlbəttə sən yaxşı dostsan.
Başını iki yana salladı.
-Yox. Deyiləm. Olsaydım səni Murad burda olmadığı zaman tək buraxmazdım.
İndi anlamışdım niyə belə etdiyini. Bərk qucaqladım onu. O mənim həyatda tək dostun idi. Ona qarşı heç vaxt küs olmamışdım.
-Nərmişim, birdə belə danışma. Sən məmim tək gərçək dostumsan. Səni çox sevirəm. Heç vaxt belə düşünmə.
Artıq ikimizdə ağlıyırdıq. Bu göz yaşları bir birimizə qarşı olan sevgidən irəli gəlirdi.
Nərmin yatağın baş tərəfinə söykənib oturmuşdu. Mən də yanında oturub başımı çiyninə söykəmişdim. Dərdləşmək yaxşı gəlmişdi.
-Nərmiş, görəsən bir gün Muradı xatırlayacağam?
Nərmin saçımı sığallayaraq öpdü.
-Əlbəttə sizin sebginiz xatırlanmayacaq şey deyil. Mən o vaxtlar sənin gözündən oxuyurdum onu necə sevdiyini. Muradı görəndə üzün, gözlərin gülürdü.
Nərmin danışdıqca üzümdə təbəssüm yaranırdı. Bizim sevgimiz...
-Amma səndən bir söz soruşacağam Zeyno. İçindən necə gəlirsə elə cavab ver. Sən indi Murada qarşı nəsə hiss eliyirsən?
Nərminin verdiyi sualla onun qarşısına gələrək oturuşumu dəyişdim.
-Açıq danışacağam Nərmiş. Bu yaddaşımı itirəndən sonra Muradın elədikləri məni özünə bağladı. Onun məni sahiblənməsi, qoruması çox gözəldi. Onun məni sevməyi gözəldi. Hələ bu gündənsonra...
Jərmin gözlərini açaraq mənə baxdı.
-Bu gün nə olub?
-Bu gün Muradın məni necə sevdiyinin bir daha şahid oldum. Bu gün məni Fuadın evindən alıb uçuruma apardı. Orda mənə əgər məni tərk eləmək fikrin varsa özünü burdan at dedi.
Bunu dedikdən sonra Nərmin mənə inanmayan gözlərlə baxırdı.
-Sonra nə oldu?
-Sonra qolumu buraxdı və mən tam yıxılacaqkən məni tutdu. O an onun gözlərində mənə olan sevgisini gördüm. Məni itirmək qorxusu. Və bir daha bağlandım ona.
-Bəs niyə Muradı xatırlamaq istəyirsən? Yəni onu sevirsən. Keçmişi