Və ardından qulaqları kar edəcək silah səsi....
Qorxudan qəlbim tez tez atırdı. Əllərim, bədənim əsirdi. Gözlərimi yumub bu günün bir yuxu olmasını diləyirdim içimdən.
Ətrafa səssizlik çökmüşdü yoxsa mən mi heç nə eşitmirdim. Dərin dərin nəfəslər alıb sakitləşməyə çalışırdım. Yavaş yavaş gözlərimi açdım.
Cəmil yanımdaydı. Ona baxdım amma sanki heç nə olmamış kimi sakitcə durmuşdu. Heç kim ölmədi, heç kim ölmədi deyərək özümə təsəlli verib yavaşca arxaya döndüm.
Fuad diz çökmüşdü. Murad əlindəki silahı ona doğrultmuşdu. Və yenə... İkinci silah səsi...
Sanki bu ikinci silah səsi məni yuxudan oyatmışdı. Qaçaraq Fuadın yanına gəldim.
-Sən neynirsən Murad? Heç nə etməyəcəm dedin mənə.
Murad Fuadı iki ayağındanda vurmuşdu. Bütün qan idi hər yer. Amma elə bil heç Fuad vurulmamış kimi üzündə acıdan heç bir əsər yox idi.
Əsəbimdən dəli olmuşdum. Murad o qədər sakit idi ki elə bil gündə adam vururdu.
-Sənin dərdin nədi Murad? Bir insanı vurmaq bu qədər asantdı?
Murad dərindən nəfəs alıb off dedi.
-Düzdü. Bir insanı vurmaq asant deyil. Amma o insan olmadığı üçün heş bir problem yoxdu. Zeynəb sənə axırıncı dəfə deyirəm. Çıx, get burdan! Sənə zərər vermək istəmirəm.
Mənə zərər vermək istəmir amma başqalarına asanlıqla zərər verir.
-Heç yerə getmirəm. Onu öldürmənə icazə verən deyiləm.
Murad divara yumruq vurub əlini qanstdı.
-Zeynəb. Bir dəfə də olsun sözümə qulaq as. Bir dəfə də olsun sözümü ikilətmə!
Elə qışqıraraq demişdi ki oturduğum yerdən diksinmişdim. Bu vaxta qədər mənim üstümə belə qışqırmamışdı. Deyəsən çox əsəbləşdirmişdim onu.
Amma həqiqətləri öyrənmək mənim haqqım idi. Onu xatırlamırdım. Bəlkə Fuadın dediklərindən onu xatırlaya bilərdim.
-Getmirəm Murad.
Murad silahı belinə salıb üstümə gəldi.
-Bunu sən istədin Zeynəb.
Qolumdan tutub məni ayağa qaldırdı və arxasıycan sürüklədi.
-Hara gedirik? Fuad qan itirməkdən öləcək.
Tək sözü bu olmuşdu.
-Gəbərsin!
_____________
Murad sürətlə maşını sürürdü amma hara getdiyimizi demirdi. Mən nə qədər