ə getsəydi bu gecə mənim kabusum olacaqdı. Paltarımdakı bıçağı zorla da olsa aldım. Kürəyindən vuracaqdım.
Vurmağıma az qalmışdı ki çevrilib bıçağı əlimdən aldı.
-Axmaqsan sən Zeynəb. Səncə mən sənə inanaram?
Bitmişdim mən. Əlimdəki son silahıda almışdı. Var gücümlə ona vurmağa başladım.
-Burax məni. Toxunma.
Ağlamağa başlamışdım. oysa dayanmırdı.
Birdən qapı gurultuyla açıldı. Ola bilməz Muradın burda nə işi vardı?
-Məncə sən də axmaqsan Fuad. Qadınıma təcavüz edə biləcəyini düşündüyün üçün.
Sonra əlindəki silahla iki dəfə atəş açdı. Fuad qanlar içində yerə yıxılmışdı.
Nə edəcəyimi bilmirdim. Muradın məni belə görməsini heç vaxt istəməzdim.
Murad gözlərini mənə çevirib hirslə baxdı.
"Murad mənə inanmalıdır Nərmin. Mütləq. Bilirəm doğru etmədim amma artıq olan oldu. Mən onsuz nəfəs ala bilmərəm"
Zeynəb Nərminlə danışa danışa göz yaşları içində boğulmuşdu. İçi yanırdı. O gün Murad Zeynəbi Fuadın əlindən qutarandan sonra Zeynəbə 'bir daha qarşıma çıxma' deyib getmişdi.
Nərmin Zeynəbi sakitləşdirməyə çalışırdı.
"Ağlama Zeyno. Muradı bilirsən. Sənə çox düşgündü. Onu da başa düş nişanlısını düşməninin təcavüzündən qurtarıb. Ona biraz zaman verməlisən"
deyərək Zeynəbi qucaqladı.
"Gözləyəcəm Nərmin. Gözləyəcəm"
Axşam saat 8 olmuşdu. Zeynəb Nərmingildə qalırdı. Nərmin mətbəxdə axşam yeməyi hazırlayırdı Zeynəbsə ona kömək edirdi.
"Öz dərdlərimnən səni unutdum Nərmiş. Bebişimiz necədi?"
Nərmin Zeynəbin bu sözündən sonra əlini qarnına qoydu. Gülümsədi.
"Hələ ki hiss etmirəm onu. Qəribə bir hissdi. İçimdə biri var. Onu mən qoruyuram."
Zeynəb Nərminin yanına gəlib əlindən tutdu.
"Cəmil nə edir bəs?"
Nərminin gözləri doldu.
"Heç nə. Hərdən elə düşünürəm ki bu uşağı o istəmir. Və bu mənim canımı çox yandırır"
Zeynəb Nərmini qucaqlayır.
"Mən yanındayam Nərmiş. Mən həmişə yanındayam"
Zeynəblə Nərmin bir birlərindən ayrılarkən Nərminin qolu stolun üstündəki bankaya deyir. Banka yerə düşüb hər yeri batırır.
"Off neylədim mən?" Deyir.
"Sən heç narahat