onları qarşıladı.
"Hello Zeynab. Hello Leyla"
Zeynəb onları salamlayan qadına təəccüblə
baxırdı.
Leyla Marianı gördüyü onu qucaqladı.
"Hello Maria"
Zeynəb ikisinə də təəccüblə baxırdı.
"Leyla bu xanım kimdi?"
"Bacı bu anamızın ən yaxın rəfiqəsidi"
Zeynəb xanımla salamlaşıb gülümsədi. Maria
Zeynəbə baxıb onu süzdü.
"Do you speak English?"
"Yes I know"
"Amma mənimlə ingilis dilində danışmağına
ehtiyac yoxdu. Azəricə bilirəm"
Maria Zeynəbi də Leylanı da söhbət edə edə
Səmagilə gətirmişdi. Zeynəb evi görüb soruşdu.
"Maria, bura kimin evidi?"
"Sənin ananın"
Zeynəbin gözləri doldu. İllər sonra ailəsini
görəcəkdi. Onları bağışlamamışdı amma yenə də
darıxmışdı.
Evin qapısını çaldılar. Qapını Səma xanım açdı.
İki qızı da qapının önündəydi. Donub qalmışdı.
Zeynəb də anasını gördüyü an yenidən gözləri
doldu.
"Qızım, xoş gəlmisən"
Qızına gülümsədi. Zeynəb də gülümsəməyə
çalışdı.
_______________________
Gəldiyindən bəri otaqdan çıxmamışdı Zeynəb.
Atası üzünə belə baxmamışdı. Anasıysa göz
qaşla atasına nəyisə başa salmağa çalışırdı.
Niyə axı? Bu qədər ildən sonra heç mi
darıxmamışdı?
Ayağa qalxdı Zeynəb. Ailəsiylə danışacaqdı.
Bəlkə də onları bağışladığını desə onlar
Zeynəbə daha yaxşı davranardı.
Əslində onları hələ də bağışlamamışdı amma
atasına görə edəcəkdi bunu.
Sakitcə qonaq otağına yaxınlaşdı. Anasıyla atası
ordaydı. Nəsə danışırdılar. Öz adını eşitdi deyə
qulaq asmağa başladı.
"İlham qızına biraz gülümsə. Onun sənin sevginə
ehtiyacı var"
"İstəmirəm Səma. Ona gülümsəmək də, sevgimi
göstərmək də istəmirəm. Hətta o qızı bu evdə
belə istəmirəm"
Durdu Zeynəb. Bütün bədəni əsməyə başladı.
Bağışladığını deməyə gəldiyi atası onu
istəmədiyini bir daha dilə gətirmişdi.
Bir daha qırıldı Zeynəbin qəlbi. O artıq bundan
sonra ata sevgisi görməyəcəkdi çünkü atası onu
heç sevməmişdi.
"Zeynəb qızım dinlə məni. Getmə. Yalvarıram"
"Getməyim? Bu evdə məni istəməyən atanın
yanında qalım?"
"Danışın. Aranızdakı problem nədisə həll