Şimdi bu sevdiyim ışıklı yolu yalnız mı yürüyeceğim? Mahnısıyla
birgə oxuyun. Qutarsa yenə başladın mahnını)
Çox kiçik idi əlləri, çox kiçik idi gözləri, ağzı,
burnu. Amma çox da gözəl idilər Malinayla Esila.
O kiçik gözləriylə Zrynəbə baxıb gülümsəyirdilər.
Qoxuları belə möhtəşəm idi. Zeynəb əli qarnında
kiçik balasını düşünürdü əkizlərə baxa baxa. Onu
hiss edirdi. Və bu az müddətdə ona çox
bağlanmışdı.
Artıq onsuz keçən bir gün belə istəmirdi. O an
Zeynəb tək bir dua etdi ürəyində.
'ALLAHIM ƏGƏR ONU MƏNDƏN ALACAQSANSA
MƏNİ DƏ ONUNLA BİRGƏ AL'
İçindən gəlmişdi bu dua. Niyə belə bir dua etdi
bilmirdi.
Sanki o uşağı içində hiss etməsə nəfəs ala
bilməyəcəkdi.
Bu düşüncələrdən onu Nərminin səsi ayırdı.
"Zeynəb yaxşısan? Fikirli görsənirsən"
Zeynəb sanki yuxudan ayılmış kimi gözlərini
əkizlərdən çəkmədən Nərminə cavab verdi.
"Yox. Sadəcə onların bu qədər məsum və gözəl
olmaları mənim dünyayla əlaqəmi kəsir"
Nərminlə gülümsədi. O an qərar verdi Zeynəbin
çox yaxşı bir ana olacağına.
Ətraf səssizkən Nərmin səsli şəkild güldü.
Zeynəb ona qəribə qəribə baxarkən Nərmin
danışmağa başladı.
"Zeynəb bizim həyatımızdan 5 cildli kitab olar.
Nələr yaşadıq nələr. Mənim bu yaşda ana
olmağım. Sənin bu qədər çox şey yaşaman və
indi hamilə olman"
Zeynəb Nərminin dedikləriylə bərabər gözlərinin
önündə canlandırdı bütün yaşadıqlarını.
'İlk əvvəllər Murada olan nifrəti, dalaşmaqları,
küsməkləri. Sonradan artıq özünü biruzə verən
Muradın qısqanclığı. Kənanla olanlar. Kənanın
döyülməsi. Aygünün xəyanəti.
Zeynəbin maşın qəzası. Anar bəyin Zeynəbi
istəməməsi.
Bacısı Leylanın qaçırılması. Zeynəbin yaddaşını
itirməsi. Muradın ölümlü qəzası. Fuadın
intiqamı bə daha nələr nələr'
"Zeynəb sənə də heş nə demək olmur. O dəqiqə
fikrə gedirsən"
Zeynəb sadəcə gülümsədi. Fikirə getməmək
mümkün deyildi. O qədər şey yaşamışdı ki. Hər
şey yuxu kimi idi.
"Aaa sənə demək yadımdan çıxıb. Cəmil dedi
mənə də. İn şa Allah mən xəstəxanadan çıxım
dördümüz xaricə