taksi
başqa yola girdi. Murad qabağındakı maşını
gördü.
Gözləri dolmağa başladı.
"Nə istəiorsən əclaf? Kişisənsə mənimlə üzləş"
"Yox yox. Sənə bu sözlər yaraşmır Murad.
Yadına gəlir Fuad adında bir oğlan cinayəti
işləmişdin arvadınla birlikdə. Düşün ki onun
intiqamıdı. Sən məndən oğlumu aldın. Mən də
səndən sevdiyini və uşağını alıram. Bu da sənə
hədiyyəm"
Qulaqları kar edəcək o səs...... Cəmil Edvard
maşında başını aşağı əydi. Ancaq Murad
qarşısındakı maşının partlamağını anbəan
izlədi.
Maşının hər zərrəsinin havada uçuşmağını. Bu
maşın ondan heç doğulmayan uşağını və
qadınını aldı. Ya da həyat aldı.
Bir damla yaş süzüldü yanaqlarından Muradın.
O göz yaşı Muradın son göz yaşı oldu.
《《《《《 2 İL SONRA》》》》
"Bütün günü otaqdan çıxmadan necə yaşaya
bilirsən?"
"İnsan kimi"
"Murad artıq həyatına davam etməlisən. Belə
olsan da Zeynəb geri qayıtmayacaq"
"Mən də işin olmasın Cəmil. Nə istəyirsən?"
"Sənə inana bilmirəm Murad. Ətrafında bu
qədər qız var. Nə vaxt cankanacaqsan?"
"Heç vaxt. İndi başqa deyəcəyin yoxdusa
otaqdan çıx"
Cəmil heç nə demədən otaqdan çıxdı.
Murad çox dəyişmişdi. Zeynəbin ölümündən
sonra.
Özünə fikir vermirdi. Amma hələ də yaraşıqlı idi
və ona yaxınlaşmaq istəyən hər qıza ölüm
cəzasını verirdi.
Özünü işə vermişdi Murad. Və çox acımasız
olmuşdu. Heç kəsə yazığı gəlmirdi.
Yavaş addımlarla pəncərənin önünə gəldi və
Zeynəbin yarımçıq qoyduğu kitabdan bir səhifə
oxudu.
'Sevərək qovuşur sevənlər. Bir baxış, bir öpüş bəs
edir qovuşmaqlarına. Amma sevgi deyil ki bu
sadəcə hissdi.
Toxunmadan sevmək lazımdı sevdiyini. Bir
baxışla sevmək lazımdı.
gecələr səssiz qalan ayrılıqların bir gülüşə yox
olmasıdı sevgi. Səhərləri qoxusuyla oyanmağın
sevincidi sevgi.
SEVİB DƏ QOVUŞANLAR XOŞBƏXT OLUR. AMMA
SEVİBDƏ QOVUŞAMAYANLAR BAX ONLAR ƏSL