olmamishdi. Hisslerimi tekbashina yashamishdim. Ona hiss etdirmeye utanmishdim. Belke de vaxtinda cesaretimi toplayib her sheyi deseydim, indi her shey bashqa cure ola bilerdi. Hem sevgi ele asanliqla pes edilecek bir shey deyildi. Mubarize aparmaliydim, onun sevgisini qazanmaliydim.
"Insan heyatinda etdiklerinden chox etmediklerinden peshman olur" deyirler. Menim itireceyim bir shey yox idi, amma belke de qazanacagim bir sheyler var idi...
Artiq chatmishdim. "Boz sheher" deyirler Londona, ve London yene hemisheki kimi dumaniyla qarshilamishdi meni...London taksilerinden birine oturub, adresi gosterdim.
Xalamgile xeber etmemishdim, supriz olmasini isteyirdim. 2 mertebeli, heyeti yashil otla doshenmish shirin bir evin yaninda saxladi taksi...
Qapini doydum, xalamin yoldashi Rafiq emi qapini achdi. Sese xalam elinde chay desmaliyla pilleleri dushdu.
-Buuy, sensen Deniz? Meni qucaqladi, sevinci yere-goye sigmirdi. Gozlerim Nicati axtarirdi.
-Xosh gelmisen, qizim, Deniz. Hansi kulekler seni getirib bura bele?
Az sonra Nicat elinde poshetlerle icheri daxil oldu. Onu gorduyumde ureyim daha suretle doyunmeye bashladi. Nece deyishecekdim? Nece utanmayacaqdim ondan? Yeni Deniz olmal idim...
Meni gormeyine teeccublendi. Gorushduk...
Artiq axsham idi, hamimiz sham sufresinin etrafina kechdik. Pizza sifarish etmishdik...
Nicat chamadanimi menim uchun hazirlanan otaqa qaldirdi.
-Xala qizi, danish gorek...
-Butun olanlari bir-bir ona danishdim. Oda meni dinledikce gah teeccublenir, bezen kederlenir,bezen de birlikde gulurduk.
Nicat: Deniz mence en dogru qerari vermisen. InshAllah burda tehsilini davam etdirmeye sene komek ederem. Deniz bagishla ki, bu qeder chetin vaxtlarini yaninda ola bilmemishem, bashim oz problemlerime qarishib.
Ureyimde indi burda yanimdasan yaa...deye dushundum...
Uzune gulumseyib, bashimi ashagi saldim..."Eybi yox"...
-Sen danish, Nicat. Sebineyle ne edirsen?
-Deniz, bizimki bitdi...
Gozlemediyim bir cavab idi. Bilmedim uzulum ya