edibmiş ki, Mahirənin lunatizm xəstəliyi varmış. O, son vaxtlar gecələr oyanaraq, qeyri-ixtiyari gəzirmiş. Ölümündən əvvəl isə, üç-dörd dəfə Nəriman onu gecə ikən yoldan qaytarıbmış. Təbii ki, bundan sonra artıq heç kimdə şəkk-şübhə qalmır. Mahirə ölmüşdü… Beləliklə də, bütün faktlar öz təsdiqini tapdığına görə, açılmış cinayət işi bağlanılır.
- Çox nahaq… – sərt şəkildə reaksiya verdim.
- Niyə? – anam maraqla soruşdu.
Ayağa qalxıb üzümü çevirərək, mətbəxdən bağımıza və uca dağlara açılan əsrarəngiz bir mənzərəni seyr etməyə imkan yaratmış pəncərədən baxmağa başladım.
- Mən heç vaxt buna inana bilmərəm. – anama baxmadan asta səslə dedim – Mən inana bilmərəm ki, əhvalatı eşidib vahiməyə düşən mənim anam, ali-təhsilli Elmira xanım, bu cür cəfəngiyyata, bəndədən qisas alan bir varlığa, nə bilim, hər hansısa bir bədheybətə bu qədər qəlbən inanır. Heç vaxt inana bilmərəm…
- Sən nə bildin ki, söhbət məhz… – anam cümləsini tamamlamadı – Sən bizim söhbətimizi eşitmisənsə, daha məni niyə danışdırırsan?
- İstəyirsən inan, istəyirsən inanma… Mən sizin söhbətinizi eşitməmişəm. – laqeydcəsinə dedim – Minarə xanımın nədən şikayət etdiyini və nəyə görə sənə pənah gətirdiyini də mən sadəcə təxmin edə bildim.
- Sən çox sürətlə düşünürsən. – anam təəccüblə mənə baxdı – Əsl sanqviniksən. Səni kimi insanlara, yəni tez düşünüb, tez qərar verməyi bacaranlara belə deyirlər.
- Söhbət tez düşünüb qərar verməkdən yox, tez düşünüb doğru qərar verməkdən gedir. Məncə sanqvinik belələrinə deyilir.
- Yenə də məndən bir addım öndəsən… – Elmira xanım qollarını sinəsində çarpazlayıb, gülümsədi – Səninlə razılaşmağa məcburam, amma indi öz ilkin münasibətinlə də məni razı salmalısan.
- Sən əminsənmi ki, mənə hər bir şeyi danışdın?
- Təbii ki, yox. – anam bir qədər duruxdu – Orada daha da heyrətli təsadüflər var idi. Özüm sənə bəhs etmək istəmirəm. Minarə xanım mənə çox şeyi təfərrüatı ilə danışmadı, ancaq əgər sənə maraqlıdırsa, sabah onun özündən hər şeyi ətraflı soruşa bilərsən. Mən