ə təshih etmək lazımdır!””
Bəzi alimlər həmişə belə deyərdilər: “Biz qardaşlarımız üçün birdən yetmişədək üzr yeri saxlayarıq. Daha sonra fikirləşərik ki, bəlkə onların bilmədiyimiz yeni üzrü də var.”
Kim həmin insanlara bədxahlara sözdə və əməldə müxalif olarsa, asilikdə, bidətçilikdə, Sünnəni təhqirdə... ittiham edilər.
Belələri təkcə adi insanların barəsində deyil, həm də seçkin şəxslər haqqında belə bədgümana qapılırlar; fəqihlər, dəvətçilər, mütəfəkkirlər və başqaları onların ittihamlarından öz nəsiblərini alırlar.
Əgər bir müfti asanlaşdırıcı fitva və ya hökm çxararsa, o saat həmin şəxslərin nəzərində dinə xəyanət etmiş sayılar.
Yox, əgər bir islam dəvətçisi dövrə uyğun hərəkət edib məkana və zamana münasib dillə danışarsa, onu Qərbə və Qərb mədəniyyətinə baş əyən məğlub tərəf kimi təqdim edərlər...
Bu insanlar təkcə diriləri deyil, həm də özlərini müdafiə edə bilməyən ölüləri də ittiham kürsüsünə çıxartmağa çalışarlar. Bir şəxsiyyət ölər-ölməz barəsində ittihamnamə hazırlayarlar: filankəs massondur, filankəs cəhmidir [5], filankəs də mötəzilidir. [6]
Hətta davamçıları ilə məşhur olan məzhəblərin imamları belə, əsrlər boyu ümmət qarşısındakı əvəzsiz xidmətlərinə rəğmən, bu şəxslərin ac dilindən və bəd gümanlarından qurtula bilməmişlər.
Belələri ümmətin tarixinə, o cümlədən elminə, mədəniyyət və düşüncəsinə xoş nəzərlə baxmazlar; bir hissəsi iddia edər ki, islam tarixi fitnə-fəsad və hakimiyyət davası tarixindən başqa bir şey deyil. Digərləri isə onu nadanlıq və küfr tarixi kimi nəzərdən keçirirlər. Hətta bəziləri daha da dərinə gedərək bildirirlər ki, bütün müsəlmanlar hicri IV əsrdən sonra kafir olmuşlar. [7]

Hələ keçmişdə, belə insanların əcdadlarından biri qənimətlərin bölüşdürülməsi zamanı öz payına işarə edərək Peyğəmbərə [Ona Allahın xeyir-duası və salamı olsun!] demişdi: “Bu, yalnız Allah naminə istədiyim bir paydır. Ədalətli ol, ey Məhəmməd! Şübhəsiz, sən ədalətli olmadın!” [8] Hətta Peyğəmbərə “Allahdan qorx, ey Məhəmməd!” [9] deyənlər