səmimiyyət və mötədillik haqda danışmışdım. O isə yalnız bunları deməklə kifayətlənmişdi: “Onlar bunu “təqiyyə” ilə edirlər. “Təqiyyə” isə şiəliyin ayrılmaz tərkib hissəsidir!”
Habelə, bir dəfə digər bir fanatikə: “İranda olduğum zaman oranın alimləri məni namazda qabağa keçirdilər və mən onlara imamlıq etdim”, dediyim zaman o, mənə bildirdi ki, onlar “təqiyyə””ediblər. Mən isə etiraz etdim: “Təqiyyə”yə nə ehtiyac? Onların ki, məndən çəkinmələrinə bir səbəb yoxdur. Onlardan imamlığı nə tələb etmişdim, nə də ki onlara bunu hiss etdirmişdim. “Təqiyyə” elə bir şeydir ki, ona zəiflər, arxasızlar əl atarlar. Halbuki, İranda islam respublikasnın qurulmasından sonra şiələr güclü tərəfə çevriliblər.”
Şiələrin hər bir yaxşı əməlini, xoş davranışnı “təqiyyə”nin məhsulu hesab etmək bədgümanlığın bir növüdür və belə bədgümanlığa bəraət qazandrrmaq çətindir.




[1]İbn Kəsir. Təfsir əl-Quran əl-Əzim. Hələb, IV cild, səh., 212-213.
[2]Hədis İbn Ömərə istinadən İbn Macənin “əs-Sünən” kitabnın “Fitnələr” fəslində [3932] rəvayət edilib. Əlbaniyə görə, hədis “zəif”dir [Bax: “İbn Macənin rəvayət etdiyi “zəif” hədislər”, 852]. Qorxutma və rəğbətləndirmə” [ət-Tərhib vət-tərğib] kitabında isə hədisin “başqalarına görə səhih olması” bildirilir. Tirmizi bu hədisi “əs-Sünən” kitabın “Yaxşılıq və qohumluq əlaqələri” fəslində [2032] İbn Ömərin dilindən rəvayət edir. Bildirir ki, sonuncu bir dəfə Kəbəyə nəzər salır və deyir: “Sən nə əzəmətlisən, möhtərəmliyin də nə əzəmətlidir! Bir mömin isə Allahrn dərgahında səndən daha ehtiramlıdır”. Daha sonra Tirmizi yazır: “Bu hədis “həsən-qərib”dir və o, bizə yalnız əl-Hüseyn ibn Vaqidin hədisi kimi məlumdur”. Əlbani isə “Tirmizinin rəvayət etdiyi səhih hədislər” kitabında [1655] bu hədisi “həsən” hesab etmişdir.
[3]Hədisi Əbu Hüreyrəyə istinadən Buxari [“Came əs-Səhih” kitabı, “Ədəb-ərkan” fəsli, 6066], Müslim [“Came əs-Səhih” kitabı, “Yaxşılıq və qohumluq əlaqələri” və “Ədəb” fəsilləri, 2563] və Əbu Davud [“əs-Sünən” kitabı, “Ədəb-ərkan”