etmişdi... Anara söz deyeceyini bildirende telefonu Anara vermişdim... Anar kenarda danışarken üzüyün birini beyenmişdim... Elime alıb Anara göstermek üçün geri döndüyüm de Qehremanın içeride olduğunu gördüm.. Donub qalmışdım... O ise mene yaxınlaşıb:
-Bu toy olmayacaq.! Sene dedim ki ya menim olacaqsan ya da birlikde öleceyik!!!-deyib çıxmışdı...
Ne yaşadığımı bele anlaya bilmirdim... Sadece ruhsuz veziyyetde yerimdece qalmışdım.....Eşitdiyim ses diksinib sanki ayılmışdım. Qapıdan Çöle baxan kimi Anarın Qehreman ile dalaşdığını gördüm... Demek Anar Qehremanı görmüşdü... Qehreman yene dilinden qalmır- 'Permin menim olacaq'deyib dururdu.. Bu da Anarı daha çox qezeblendirirdi... Vurduqca vururdu.. Yalvararaq Anarı ondan ayıra bilmişdim... Qehreman ise qaçıb getmişdi... Başımıza daha neler gelecek bilmirdim... Yene de üzük almayıb qayıtmışdıq.. Anarın hele de esebi olduğu üzünden,gözlerinden bilinirdi.. Mende ne ise söz demeye çekinirdim... Heçne danışmayaraq eve gelib çatmışdıq.. Men geden de ise onun üzüne baxsam da heçne dememesine pis olub getmişdim...

Artıq nişanın olmayacağını bele düşünürdüm...hetta Anarın meni istemediyini... Bir neçe güne nişan planlaşdırıldığı halda indi heçne haqqında düşüne bilmirdim... Hemin gün Anardan ses çıxmamışdı... Seheri gün geceye qeder gözlesem de yene de ses yox idi... Çekinerek ona zeng etmişdim.. Ancaq telefonu Rüfane açmışdı... Ve öyrenmişdim ki,Anar Qehreman ile görüşüb,bir-birini haldan salana qeder dalaşmışdılar.. Anarında üzünde bir-iki yarası olduğuna göre gelmirmiş.. Daha hecne demeyib,esas da nişandan heç bir söz salmayıb zengi sonlandırmışdım...
Telefonu söndürüb,yatmağa çalışsam da bacarmamışdım... Sehere yaxın,ağlamaqdan şişmiş gözlerimin ağrısına yuxuya keçmişdim... Bu gün şenbe günü idi.. Derse getmeyecekdik.. Sara meni oyadıb hazırlaşmağımızı dedi.. Mene zeng çatmadığından Güler Xala(Saranın anası) Saraya zeng ederek bugün gelmeyimizi demişdiler... Anama olanları nece danışacaqdım axı.? Ya heç nişan