özüne her an zerer yetire biler. En yaxşısı..
-Ne hekim.? En yaxşısı ne???
-Onu burada saxlayıb müalicelere mütleq indiden başlamaqdır..
-Yox yox! Qızım deli deyil.! Onu bura göndere bilmerem! Olmaz..!
-Ülker sakitleş
-Mahir qardaş. Qızım deli deyil. Onu nece göndererem axı men bura.
-Bilirem Ülker. Amma Anellanın sağalması üçün bu vacibdir..
-Axı o menim canımın parçasıdır.. Tahirimden emanetdir..
-Ülker bele etdikce biz sadece Anellaya zerer veririk. Sen mene qulaq as. O burada tek qalmayacaq. Her gün gelib göreciyik.
Göre bileceyik he hekim?
-Eslinde bu mümkün deyil. Müeyyen vaxtlarda gele bilersiniz.. Amma.. Yaxşı istediyiniz vaxt gele bilersiniz..
-Bax Ülker istediyimiz vaxt göre bileceyik. Ne deyirsen.?
-Yaxşı, razıyam qardaş..

Belece menim hemin günden etibaren Ruhi-dispanserde olan müalicem başlamışdı.. Her gün eyni vaxtda iyneler,hebler,günün müeyyen saatlarında bağçada gezinti, ve gece iyneler sayesinde derin bir yuxu..
Burada heçne etmirdim. Sakit idim.. En esası bütün müaliceleri qebul edirdim. Boş yere isterika qaldırmır,narahatçılıq vermirdim.. Amma bir gün..
Gece yatmamışdan evvel,açıq pencereden bağçaya baxıb,ne düşündüyümü bele bilmirdim.. Yeqin ki özümü o xatirelerden azad etmek isteyirdim.. Artıq yorulmuşdum.. Biraz sonra tibb bacısı gelib iyne vuracaqdı.. Yoxsa ki,yata bilmirdim..
Ani bir ses meni silkelemişdi sanki.. Yaxınlıqda qeza olmuşdu deyesen.. Ve eyni sesler.. Vıyıltılı maşın sesi ve biraz sonra qışqırıqlar.. Ellerimle qulaqlarımı qapasamda her şey gözümün qarşısına gelirdi.. Divarda,pencerede hetta yatağımda bele o anın resmi vardı sanki.. Hee yerde atamın qanlı üzü,kederli gözleri vardı.. Ağlayaraq yatağımı dağıdıb:
-Mene göre öldü atam! Men etdim!! Men!!!-Deye bağırır otağın altın üstüne getirirdim... Sesime tibb bacıları gelib meni sakitleşdirmeye çalışırdı. Amma meni tutub saxlamaları eksine meni esebleşdirir,sanki atama el uzatmama mane olurmuşlar kimi hiss etdirirdi.. Gece saat 11 olmasına baxmayaraq

<< 1 ... 3 4 [5] 6 7 ... 53 >>