Hardan və necə başlayım heç özüm də

bilmirəm. İnsanın həyatından keçənləri

yazmaq elə də asan bir şey deyil. Hələki,

yaşadığın illərin hamısı günahlarla,

peşmançılıqla bir-birini izləmişsə… Dillə

danışmağa yetməz bu sözlər. Məhz buna

görə də yazmağa qərar verdim.Bu otaq,

masanın üzərində közərən çıraq, əlimdə

tutduğum bu qələm ancaq mənim

peşmançılığıma son verə bilər. Mənim adım

Nəsirdir. Ancaq hər kəs mənə rəis deyir.

Çünki bu mənim işimlə bağlıdır. Artıq qırx

üç yaşım var və mən həyatımın ən ağır

günlərimi yaşayıram. Çünki:

Atam vəzifəli şəxs idi və o bütün pullarını

mənim təhsilimin üzərinə tökürdü. Mən isə

gənc olduğumdan, özüm üçün dostlarımla

yeyib-içib kef edirdim. Ancaq o məni

Moskvaya göndərdi. Hüquq ixtisası üzrə ali

təhsilimi müvəffəqiyyətlə başa vurub,

Azərbaycana qayıtdım. İyirmi iki yaşım

olardı səhv etmirəmsə… Yaşımın ən çılğın

vaxtını yaşayırdım. Həmin günlərin qədrini

bilmək üçün, hər axşam moteldə bir qızla

gecələyirdim. Atam isə əlimdə diplom ola-

ola hədər olmağımı istəmirdi. O məni

Bakıdakı həbsxanaların birində işə düzəltdi.

Türmənin rəisi ilə dost idi, mən isə artıq

rəisin müavini idim.

Hər şey qaydasında gedirdi. Öz pulumu

qazandıqca, özümü artıq kişi kimi hiss

edirdim. Anam yəqin ki, məni belə görsəydi

fəxr edərdi mənimlə. Ancaq mən öz anamı

görməmişəm. Çünki, o məni doğanda

yumurtalıqlarında parçalanma baş vermiş

və qan axmadan vəfat etmişdi. Mən anadan

olan vaxt tibb bu gün ki, qədər inkişaf

etməmişdi. Ehh.. Nəysə… Atam mənim

adımı buna görə "Nəsir” qoydu. Çünki elə ilk

nəsliyim anamı öldürmək olmuşdu…

Bir dəfə mənim işlədiyim həbsxanaya çox

gənc bir qız gətirmişdilər. İş yoldaşlarım o

qızın gözəlliyi haqqında o qədər danışırdılar

ki, mənim üçün çox maraq yaranmışdı.

Yoldaşlarımın mənə dediyinə görə bu qız

qırx səkkiz yaşlı ərini öldürmüşdü. Qızın isə

on dörd yaşı var idi. Mən