Gecə öz evimə getdim. Heç kim mənə

salam vermədi. Mən arvadımı, ushaqları

çağırdım və izah etdim ki, boşanmaq

istəyirəm. Evdə böyük bir həngamə çıxdı.

Arvadımla, qızım oğlum Mətini saxlaya

bilmirdilər. Eləcə deyirdi ki, "get qızın

yaşındakı qəhbənin yanına”. Onun bu sözü

məni çox əsəbləşdirdi və möhkəm döydüm.

Heç vaxt uşaqlarıma əl qaldırmaq

istəməmişəm. Ancaq mənimdə səbrimin bir

həddi var.

Gecə ikən evdən çıxdım. Siqaretimi yandırıb

prospektlə gəzib, əsəbimi dağıtmaq

istəyirdim. Qabağımı qaranlıqda üzünü görə

bilmədiym bir qadın kəsdi və mənə dedi ki,

on manat ver bu gecə sənin olum.Başımı

qaldırıb söymək istədim. Ancaq üzünə

baxanda ağlımı qaçıracaqdım….

Bu gözlər, bu səs…Bu Səbinə idi.Türmədə

zorladığım qız. O da məni tanıdı və çantasını

əlindən yerə buraxıb dizlərini yerə çöküb

ağlamağa başladı. Mən onu yaxınlıqdaki

parka aparıb söhbət etmək istədim. O

mənə dedi ki, mənim bir qızım var artıq.

Dedim bəs necə oldu bu? Ərindən

boşandın? Dedi ki, yox. Türmədə doğdum…

– Bu sözü məni çox qorxuzdu. Ona türmədə

toxunan yeganə kişi mən olmuşdum.

Dedim, "yəni?”. Yənisi isə qorxuduğum

cavab oldu. Qızın məndən olduğunu dedi.

Başımı əllərimə alıb, saçlarımı

ovuşdururdum. Səbinə isə eləcə ağlayırdı.

Öz özünə deyirdi ki, uşağıma baxa

bilməməyimə görə pula kişilərlə yatıram.

Ona dedim ki, qızımı görmək istəyirəm.

Səbinə, çox etiraz edib yalvardı. Ancaq

sabah bu parka gətirməyinə məcbur etdim.

Qızım ilə başqa adla görüşəcəkdim.Ona

atası olduğumu deməyəcəkdim. Bunu

əvvəlcədən Səbinəyə bildirdim.

***

Səhər açıldı. Dediyim yerə vaxtından tez

gəldim. Gözlədim…Gözlədim… Səbinəni

uzaqdan gördüm. O yalnız gəlirdi. Səbinəyə

salam verməmiş dedim ki, qız hardadı. O

mənə dedi ki, mağazaya girib və indi gəlir.

Uzaqdan Tamaranı gördüm. Bu parkdan

keçirdi və mənlə Səbinəyə yaxınlaşdı.

Qəribə olmuşdu o da. Gəlib düz qarşımızda

dayandı. Səbinə