dolanacıyıq?
Mehdi: -Ay qız bir-bir ver də sualları..Ipə düzüb ee elə bil… Narahat olma təyyarə 1 az qalxanda ürəyin bulanacaq, qulaqların tutulacaq ama sora udqun keçər))) Səni də ki məktəbə qoyacam oxuyarsan mən də işləyib tez qayıdacam…Əvvəllərdə 1 az mən bəzi yeməkləri necə bişirmək lazım olduğunu göstərərəm sən də indidən öyrən lazım olacaq…sonra yavaş-yavaş sən bişir.
Nazlı: -Off papaaa…Bir bu çatmırdı…Deyirəm yaxşı ki nənədən yemək bişirməyi öyrənmisən))) Yaxşı bəs neçə saata Londonda olarıq?
Mehdi: -Təxminən 6 saata.
Nazlı üz-gözünü turşudaraq ofuldasa da içində qorxu və həyəcan qarışıq hisslər keçirirdi…Axı nə biləydi bu ölkənin ona xoşbəxtliklərdən əlavə bədbəxtlik də gətirəcəyini, həyatını dəyişəcəyini…
6 saat ərzində Nazlı bəzən yatar, oyanıb yemək yeyib buludları seyr edər, meyvə şirəsi içib yenidən yatardı...
Bəli 6 saat sonra Nazlı və Mehdi London Hitro (Heathrow) aeroportuna çatmışdılar. Nazlının üzərində hələ də yol yorğunluğu olduğu üçün gözlərini güclə açaraq yeriyirdi. Ama fərqli-fərqli millətlərdə onun nəzərindən yayınmamışdı. London Bakı vaxtından 4 saat geri olsa da artıq hava qaralmış ve soyuq hava öz təsirini göstərmişdi. 6 saat daha avtobusla gedəcəkləri üçün Nazlı heç də göz qapaqlarını tam açmağı düşünmürdü…
Nazlı:-Papa çox gözdüyəciyik? Nə vaxt çatarıq evə? Yorğunam həm də çox soyuqdu ee.
Mehdi:-Az qalıb doşan avtobus gəlsin oturaq, yatarsan…
Artıq avtobus çatmış və ata-bala evə doğru yol almışdılar.
6 saat sonra…
Artıq səhər açılırdı. Nazlı atası ilə avtobusdan düşüb piyada evə doğru yeriyir…Bu zaman ərzində Nazlı ətrafa və yolda tələsən tək-tük insanlara nəzər salırdı. Atasına baxaraq:
Nazlı: -Papa, bu tərəflər nə maraqsızdı?! Ürəyim sıxıldı eee…Hələ camaatın geyimlərinə baaax..Zövqsüzlükdə 1 nömrə ölkə olar yəqin)))
Mehdi: (Mehdi gülümsəyərək) –Niyə? Xoşuna gəlmədi? Şəhərdən şəhərə fərq var da yəqin bir az biz qalan yerlər maraqsızdı…Hələbəzi şəhərləri var çox gözəldi…Soltbörnün (Saltburn) vadisini gəzdirərəm sənə…