getməsinə 1 gün qalmış, Mehdi Nazlıya məktəbin yolunu göstərmiş, məktəb forması almış və cüzi şeyləri başa salmışdı.
Fevral ayının 8-i…Saat 07:30…Nazlı budilnikini söndürüb əl-üzünü yuyaraq səhər yeməyini yeyir…Özünü səliqəyə saldıqdan sonra məktəbə doğru yol alır…Yol boyu nə edəcəm, necə edəcəm , utanıram deyə düşünərkən hiss etmədən məktəbin qarşısına çatmışdı artıq. Dayanaraq heyranlıqla məktəbi izləyirdi…Bu məktəb, 2 binadan və 2500 şagirddən ibarət idi. Gözəl baxçası və geniş stadionu vardı. Nazlı məktəbin darvazasından içəri daxil olur və təbii ki özündən əvvəl və sonra da şagirdlər məktəbə daxil olduqlarından, bir çoxlarının qəribə baxışlarına tuş gəlmişdi...Cəldaddımlarını tezləşdirərək dilaltı öz-özünə deyinir:
Nazlı: -Yoxsa?…Yoxsa əcnəbi olduğumu hiss etdilər? Ayyy papa haqlıymııış…Bunların çoxusu irqçidilər(rasist)…Off görəcəyim günlər var da(((
Nazlı tez məktəbdən içəri girərək , resepşını tapmağa çalışır…və budur içəri keçib xanıma yaxınlaşır…Çətinliklə də olsa başa salmağa çalışır..
Nazlı: -Hello…My name is Nazlah (Nazlı) and I can’t speak English…I am a new student..Pleasecan you help me? ( Salam..Mənim adım Nazlıdır və ingiliscə danışa bilmirəm…Mən yeni şagirdəm...Zəhmət olmasa mənə kömək edə bilərsiz? )
Xanım: -Just a minute please ( bir dəqiqə zəhmət olmasa…) deyərək telefonun dəstəyini əlinə götürüb , 1 nömrə yığır və nə isə başa salır…
Nazlı ürəyində öz-özünə: -Ayyy necə baxııır yəqin deyir necə danışa bilmir ki, bülbül kimi ötdü bunları…Yazıq nə bilsin ee tələffüzümün məktəb illərindən yaxşı olduğunu)))off yaxşı ki öyrənmişdim bunları ən azından belə köməyi oldu…
Xanım telefon danışığını sonlandırıb Nazlıya baxaraq: -Take a seat please. Your teacher will be here soon and she will help you. (Əyləşin zəhmət olmasa…Müəlliməniz tezliklə burda olacaq və sizə kömək edəcək)
Nazlı: -Okay…Thank you.. ( Yaxşı…Çox sağ olun)

Ardı