ı bir-birlərini qucaqlayıb yuxulamağa çalışırdılar. Bu günün çox gözəl bitməsinə baxmayaraq Yasəmən birdən kövrəldi. Gözündən axan bir damla yaşı əlinin tərsiylə silib pıçıldadı:
-Gülnar mən çox qorxuram...
-Nədən? Junior Aydınçikdən?
-Nə? Yox... Əslində oda gözümü qorxutdu amma, men başqa şeydən qorxuram.
-Nədən Jasminim?
-Gülü mən Aydını 14yaşımdan sevirəm. Çox sevirəm. Amma həmişə uzaqdan sevmişəm, məni əsla sevməyəcəyini bilə-bilə sevmişəm. O başqalarının sevgilisi olanda belə, mən xəyallarımda ancaq onun sevgilisi olmuşam. O başqasının əlindən tutub yanımdan keçəndə ürəyim qan ağlasada gülümsəmişəm. Ağlımla nə qədər uzaq olduğumuzu bilsəm də, ürəyimə o qədər yaxın hiss etmişəmki onu. Amma o gün onun dediklərini eşidəndən sonra ilk dəfə ALLAHa üsyan etmək istədim məni belə yaratdığına görə. Heç vaxt gərçəkləşməyəcəyini bildiyim xəyallarım məhv oldu. İndi biz evlənəcəyik, çox qorxuram Gülü. Bir cümləsi ilə xəyallarımı məhv etdi o, ya evlənəndən sonra əlilliyimi üzümə vursa? Ya o sözləriylə ona olan sevgimi məhv etsə? Nifrətə çevirsə? Mən qarşılıqsızda olsa öz sevgimlə xoşbəxtəm...yəni xoşbəxt idim. O sevgimi əlimdən alsa yaşaya bilmərəm... Ölərəm Gülnar. Ölərəm...
-Ay mənim gözəl bacım, bax buna görə o axmaq səni sevməlidir. O bütün həyatı boyu dünyanı gəzsə, yenə də sənin qədər onu sevən qız tapa bilməz. Amma məndən sənə məsləhət Jasmin: bu qədər çox sevdiyini ona əsla bildirmə. Qoy əvvəlcə sənin qədrini bilsin, səni itirməkdən qorxsun.
-Of, Gülü elə danışırsanki güya mənim dərdimdən ölüb evlənir mənimlə.
-Pah, sən məzələn hələ. Əminəm onun sənin dərdindən ölməyinə az qalıb Jasmin.
Yasəmən gülümsəyib, "inşALLAH"-deyə pıçıldadı.
Səhər Yasəmənin anası qapını açıb qucaqlaşıb yatan iki xalaqızına gülümsəyərək baxdı. Sonra onları oyatmağa başladı:
-Ey qalxın tənbəllər. Saat 12 olub, bunlar hələ yatırlar. Ey durun demirəm?
Gülnar yataqda dikəlib, gözünü ovuşdura-ovuşdura soruşdu:
-Xala doğurdan saat 12di?
Yasəmən başını qaldırıb:
-Gülü tanımırsan