a tərəf getdi. Yasəmənin nəyə baxdığını görəndə üzündə böyük bir təbəssüm yarandı:
-Cizgi film?
Yasəmən eşitdiyi səsdən diksinib arxaya çevriləndə səssizcə gülən Aydını gördü.
-Yasəmən bu yaşında cizgi filminə baxırsan?
-Ey, bu adi cizgi film deyil. Bu "ay savaşcısı"dı. Həm maraqlıdı axı.
Aydın gülümsəyərək yaxınlaşıb pultu Yasəmənin əlindən aldı. Televizoru söndürüb Yasəmənin yaxınındaki kresloya oturdu.
-Gəl ondansa söhbət edək.
-Nədən?
-Hər şeydən. Məsələn sənin heç sevdiyin olub?
Yasəmən bu ani sualdan çaşıb qaldı. Başını aşağı salıb az qala pıçıltıyla dedi:
-Olub...
-Kim?
-Sən...-"sən. Səndən başqa kimisə görübki bu qəlbim? Hər zaman sən vardın, sən varsan və sən olacaqsan"-sən tanımazsan. O bizim bağ evinin yaxınlığında yaşayırdı...
-Hmm... Bəs o səni sevirdi?
-Of Aydın hardan bilim?
-Yaxşı əsəbləşmə. Uşaqlığımız yadındadı?
-Əlbətdə.
-Bax uşaq vaxtıda belə əsəbi, tərs idin. Ancaq oğlanlarla söhbət edirdin.
-Pah. Nə olsunki?
-Sənin ucbatından o qədər dalaşmışamki. Oğlanlarla dirəşirdin, onlarda əvəzin məndən çıxırdılar.
-Səndən niyə?
-Çünki ailələrimiz dost idi, həm mən səni müdafiə edirdim. Sənə ilişmirdilər, atan polis rəisi, özün qız, həm də...
Aydın sözünü bitirməyib gözlərini " Cemile Memmedli. Facebook/ Qadinlar Mekani Sehifesi" yerə dikdi. Yasəmən acı-acı gülümsədi:
-Həmdə əliləm. Aydın bilirsən niyə uşaqlıqda ancaq oğlanlarla söhbət edirdim?
-Çünki çox dalaşqan və inadkar idin.
-Yox...yəni hə amma başqa səbəbdə var idi. Məhəlləmizdəki qızlar məndən 5-6 böyük idilər, mənim anlamadığım vəziyyətimi onlar anlayırdılar. Nə desəm razılaşırdılar, nə etmək istəsəm mənim əvəzimə edirdilər. Əslində mənim yaxşılığım üçün edirdilər amma o vaxt mənə qəribə gəlirdi bu. Özümü o qədər aciz hiss edirdimki onların yanında... Sanki heç nəyi özüm edə bilmərəmmiş kimi davranırdılar mənə və mən də artıq buna inanmağa başlayırdım. Amma siz uşaqlarla belə deyildi. Mənə yazığınız gəlmirdi, heç nədə mənə kömək etmirdiz, sizin yanınızda özümü aciz hiss