o deyilmiş kimi sevinclə danışmağa başladı:
-Sevgilim bilirsən səndən ötrü nə qədər darıxmışam? Axırda dözmədim həsrətinə gəldim.
-Leyla nə sevgili? Eşitməmisən mən...
-Oy canım, eşitmək demişkən bura gələndə eşitdim ki, güya sən o Yasəmənlə evlənmisən. Gülməlidi hə?
Leyla bütün bunları az qala qışqıra-qışqıra deyib Yasəmənin eşitməsinə ümid edirdi. Birdən gözünə mətbəx qapısının ağzında dayanan Yasəmən sataşdı. Süni qəh-qəhələrlə gülərək dedi:
-Nə?! Yasəmənin burda nə işi var? Aydın məhləmizdə bircə o qalmışdı bu evə gətirmədiyin. Sonunda onu da gətirdin?
Aydın qəzəblə yumruğunu sıxıb:
-Ağzının danışığını bil! O mənim arvadımdı.
Leyla kinayəli şəkildə gülümsəyib:
-Doğurdan? Mənə maraqlıdı görəsən o kalyaskasında sənə necə qadınlıq edir-deyib əliylə Yasəməni göstərdi.
Ortalığa cansıxıcı sükut çökmüşdü. Heç kəs bu sükutu pozmağa cəsarət etmirdi, əslində heç kəsin sözü yox idi danışmağa. Bu an hər şey Aydının verəcəyi cavabdan aslı idi, amma Aydın inadına susurdu. O sustuqca Yasəmənin içində "xoşbəxt ailə" olma ümidi ölürdü.
Leyla qalib gəlmiş kimi gülümsəyib:
-Bilirdim-deyib gəldiyi kimi də hələ də açıq qapıdan çıxıb getdi.
Aydın günahkar kimi başını aşağı salıb dayanmışdı. Əslində özüdə bilirdi günahkar olduğunu. Nəsə deməli idi, çox yox..15 dəqiqə əvvəl dediklərinin arxasında durmalı idi. Amma bacarmamışdı.
-Mən...mən işə getməliyəm- deyib pencəyini asılqan götürüb oda çıxdı evdən.
Yasəmən örtülən qapının səsinə diksinsədə eyni gündə yaşadığı sevinc və kədərin yaratdığı şokla gözünü belə qırpmadan olduğu yerdə qalmışdı. Eyni vəziyyətdə çoxmu qaldığını bilmirdi, sadəcə çalan qapı zənginə ayılıb bilincsizcə yaxınlaşıb qapını açdı. Onu qucaqlayıb bərk-bərk öpənin kim olduğunu anladığı an:
-Nilufər...- deyib hönkürərək ağlamağa başladı.

Bir saat sonra:
Yasəmən 10 illik rəfiqəsiylə yatağında oturub göz yaşları içərisində hər şeyi danışdı:
-Nunu nə yaxşı ki, gəldin. Gülü də rayona gedib, mən tək neynəyəcəkdim sən də olmasaydın?
-Eh Jasmin mənim