yaxınlaşdı.
Aydın Leylanı səsindən tanıyıb "of, bu qız əl çəkməyəcək"-düşünüb başını qaldırıb bezmiş ifadəylə Leylaya baxıb dedi:
-Nə istəyirsən Leyla?
-Leyla? Əvvəllər mənə sevgilim, aşkım deyirdin, nə dəyişdi?
-Mən evliyəm Leyla! Belə sözləri artıq arvadıma deyirəm.
Leyla kinayəli şəkildə gülüb:
-Arvadına?!-deyib yaxınlaşıb kresloda əyləşmiş Aydının qucağına oturdu, əllərini əzələli sinəsində gəzdirərək yavaşca yuxarı qaldırıb boynuna doladı. Ehtiras dolu baxışlarla gözlərinə baxıb, dodağına dodağı dəyəcək qədər yaxınlaşıb pıçıldadı:
-Aydın bilirəm sən də unutmamısan məni. İkimizdə bilirik ki, o arvadın səni mənim qədər məmnun edə bilməz...- sözlərini bitirmədən Aydını öpməyə başladı.
Aydın qarşılıq verməsədə, Leylanı uzaqlaşdırmırdıda özündən. Necə də olsa o da bir kişi idi. Yasəməni öpdüyü gündən bəri heç bir qıza toxunmamışdı. Artıq nəfsinə hakim ola bilmirdi. Qollarını qaldırıb Leylanı qucaqlamaq istəyirdiki Yasəməni öpdüyü anı xatırladı... Birdən iyrənmiş kimi Leylanı özündən itələdi.
Leyla az qala yıxılacaqdı, son anda masanın tinindən tutub dikəldi. Anlamırdı...əvvəllər ona qarşı qoya
bilməyən Aydın artıq ikinci dəfə idiki onu rədd edirdi. Bir an nə edəcəyini
bilmədən donub qaldı.
Aydın sanki heç nə olmamış kimi sənədləri əlinə alıb vecsiz bir şəkildə dedi:
-Get Leyla.
Leyla hələ də inana bilmirdi. Biraz əvvəl Aydını başdan çıxara biləcəyinə əmin olsada, indi bu yolla onu əldə edə bilməyəcəyini anlamışdı. Amma belə asand geri çəkilmək niyyətində deyildi. "Nəfsinə qalib gələ bilərsən Aydın, amma səni tanıyıram, bir qadının göz yaşlarına əsla dözə bilməzsən"- bu düşüncələrlə gülümsəyib, heç çətinlik çəkmədən süni göz yaşları axıtmağa başladı.
-Mən...mən səni sevirəm Aydın. Bura sənin üçün qayıtmışdım. Elə bilirdim məni gözləyirsən. Heç evləndiyinidə mənə xəbər etmədin.- deyib üzünü əlləriylə tutaraq hönkürməyə başladı.
Aydın həqiqətəndə Leylanın göz yaşlarına dözə bilmədi. Ayağa qalxıb Leylaya yaxınlaşıb onu qucaqladı:
-Bağışla məni Leyla.