düşsən Leyla sənin o saçlarından tutub sürüyəcəm. Amma yox, sevinmə hələ.
Birdən Yasəmənə dönüb dedi:
-Bizdə ora gedirik!
-Dəli olma Nilu. Biz heç yerə getmirik. Həm gedib neynəyəcəyik? Aydın öz seçimini etdi.
-Yox, getməliyik. O ifritə başa düşməlidiki Aydının yiyəsi var.
Yasəmən gülümsəyib rəfiqəsini sakitləşdirməyə çalışdı:
-Bax Nunu, mən ora gedə bilmərəm. Gedib onlara nə edə bilərəmki? Həm əminəmki orda rahat hərəkət edə bilməyəcəm, bilirsən piləkənlər-filan...-deyib başını asağı saldı.
-Yasəmən orasını düşünmə, gedək.
-Dedimki yox!

Artıq yarım saatdan çox idiki Aydınla Leyla yeməkdəydilər. Leyla nə qədər söhbət etməyə çalışsada Aydın onun sualları həvəssiz cavab verməklə kifayətlənib yeməyini yeyirdi.
Leyla bu soyuqluqdan bezib qəzəblə ətrafa baxanda gördüyü menzərədən gülümsəyib:
-Aydın ora bax, utanmadan bura gəlib-deyib əliylə uzaqda olmayan masanı göstərdi.
Aydın Leylanın göstərdiyi tərəfə baxanda əlil arabasında Yasəmən bənzəyən bir qadın gördü. Bu oxşarlıqdan təəccüblənsədə- "yox, mənim Yasəmənim daha gözəldi"-deyə düşünüb gülümsədi. Gözlərini yumub "mənim Yasəmənim"-deyə pıçıldadı."mənim Yasəmənim"... Bu cümlə xoşuna gəlmiş kimi düşünməyə dəvam edirdi-"Yasəmənim...Yasəmənim...Yasəmən!"-birdən gözlərini açıb o masaya yenə baxdı. Hissiyyatı onu aldatmamışdı, həqiqətəndə ordaki Yasəmən idi, yanındakıda Nilufər. Amma çox dəyişilmişdi, az qala tanımayacaqdı.

-Super Nilu, sənin ağlına uyduq gəldik. İndi nə olacaq? Of, elə bil Brazilya serialıdı. Bizi görsələr neynəyəcəyik? Adama deməzlər səndə qürur yoxdu, utanmadan ərini güdürsən...
-Jasmin deyinməda, həm narahat olma o səfeh Leyla bu boyda şəhərdə mənim əmimin restoranından başqa restoran tapmayıb. İndi sakit ol və onları görməmiş kimi davran.
-Bax o çətin olmayacaq, çünki doğurdanda onları hələ görməmişəm. Of, Nilu əminində olsa, 2 qızın restoranda yemək yeməyi qəribədi. Həm onlarla eyni vaxt, eyni restoranda olmağımızın təsədüf olduğuna nəinki Aydını, heç Leylanı da inandıra