qışqıraraq dedi:
-Mən Yasəməni sevməmişəm! Sevmirəm! Əsla da sevməyəcəm!
Birdən dediklərinin fərqinə varıb gözlərini yumub, yumruğunu sıxaraq pıçıldadı-"Axmaq!"
Gözlərini açıb başını çevirib Yasəmənə baxdı. Gülümsəyərək ona baxırdı Yasəmən. Amma üzündəki o təbəssüm elə acı idiki, sanki o təbəssümdə kədər, göz yaşı gizlənmişdi. Yasəmən elə baxırdıki, Aydın əzilirdi o baxışların altında. O sözləri dediyinə elə peşman idiki... Yasəmən biraz daha Aydına baxdıqdan sonra üzünü çevirib sanki heç nə olmamış kimi söhbətinə dəvam etdi.
Aydın gücü tükənmiş kimi divana oturdu. Məclis artıq şənliyini itirsədə 1 saat daha dəvam etdi. Bu 1 saat ərzində Yasəmən Aydına bir dəfə də olsun baxmamışdı. Qonaqlar getdikdən sonra Yasəmən Aydına:
-Hədiyyəyə görə təşəkkür. Çox gözəl id...-sözünü bitirə bilməyib gözlərini yumdu. Yanağından 1 damla yaş süzülürdü. -Hədiyyəyə görə təşəkkür. Çox gözəl id...-sözünü bitirə bilməyib gözlərini yumdu. Yanağından 1 damla yaş süzülürdü...
Qəhər onu boğurdu, nəfəs belə ala bilmirdi. Gözü yumulu vəziyyətdə özünə gəlməyə çalışırdıki, üzünə bir əlin toxunduğunu hiss etdi gözlərini açdıqda qarşısında dizləri üzərinə çökmüş Aydını gördü...

Aydın heç nə demədən Yasəmənin üzündəki yaşı sildi. Sonra onu özünə çəkib, Yasəmənin onu itələməsinə fikir vermədən bərk-bərk qucaqladı. Ətrini içinə çəkib, qulağına pıçıldadı:
-Xahiş edirəm sadəcə unut...
Sığalladığı saçları öpüb dedi:
-Xahiş edirə...yox yalvarıram birdə nə vaxt səni incitsəm ağlama. Qışqır, söy, lap istəyirsən vur məni...amma ağlama. Dözə bilmərəm gözəlim, dözə bilmirəm...
Aydın Yasəməni azca özündən aralayaraq onun üzünü ələri arasına aldı:
-Birdə ağlama yaxşı? Həm ağlayanda çox eybəcər görünürsən, baxanda qorxuram-deyib gülümsədi.
Yasəmən Aydının bu sözlərinə gözü yaşlı gülümsəyib dedi:
-Öküz!
Aydın bu sözdən qaşlarını çatıb, güya düşünürmüş kimi davranıb dedi:
-Hmm...deyəsən buna layiqəm.
-Axmaq, səfeh...
-Yaxşı bunu da qəbul edə bilərəm deyəsən...
Yasəmən dodağını uşaq kimi