n Aydını...o öpüşü..."
Bu düşüncələrlə 30dəqiqə keçirtdi Yasəmən. Artıq əməliyyat bitmişdi. Afət xalanı reanimasiya şöbəsinə, Yasəməni isə palataya apardılar. Normadan çox qan verdiyi üçün vəziyyəti o qədərdə yaxşı deyildi. Atası ilə anası palatasına gelib durmadan ehvalını, orda nece dözdüyünü soruşurdular. Yasəmən birtəhər onları yaxşı olduğuna inandıra bilib, Afət xalanım veziyyəti haqqında xəbər bilmək üçün həkimin yanına göndərdi. 5dəqiqə sonra otağın qapısı döyüldü:
-Of, ana 100-üncü dəfədi deyirəm ki, yaxşıyam.
Qapı açıldıqda Yasəmənin gözlədiyinin əksinə Aydın içəri girdi. Asta addımlarla yatağa yaxınlaşıb əlindəki şokoladı ona uzatdı:
-Şey... Həkim dediki çox qan verdiyin üçün təyziqin düşəcək. Mən...mən də düşündümki şirin şey yeməlisən.
Yasəmən gülümsəyərək şokaladı ondan aldı:
-Çox sağ ol..
-Yox..yox, sən sağ ol. Sən anamın həyatını xilas etdin. Mən üzr istəyirəm, çox üzr istəyirəm.
Yasəmən təəccüblə:
-Nəyə görə?
-Olanlara görə. Yəni etdiklərimə görə. İnan çox peşmanam...peşmanam deyəndə səni öpməyimə yox, sən istəmədən öpməyimə görə. Yəni əslində peşman deyiləm. Of! Çox qarışıqdı. Nəysə sən özün başa düşdün yəqin.- bütün bu sözləri birnəfəsə deyərək, hələ də ona təəccüblə baxan Yasəmənə baxıb gülümsədi Aydın.
-Nə? Nəysə, boş ver. Onsuzda 100 dəfə də desən heç nə anlamayacam.
-Mən indiyə kimi heç kəsdən üzr istəməmişəm, ona görə də bacarmıram deyəsən
-deyib elə bir məsum ifadəylə Yasəmənə baxdıki...sanki nəsə sındırmış balaca uşaq kimi. Yasəmən özünü saxlaya bilməyib gülməyə başladı.
-Hmm... İlk dəfə üçün pis deyil. Nəysə, bağışladım. Amma elə axmaqcasına hərəkətlərə dəvam etsən həyatında çox adamdan üzr istəməli olacaqsan canım.
-Səncə mən axmağam?
-Biraz...
Yasəmən Aydının qəzəbli bağışlarını görüb yenə səhv etdiyini anladı. Onun bayaq
baxdığı kimi məsum ifadəylə Aydına baxdı. Aydın yumruğunu sıxaraq, alçaq səslə "bu dəfə keçirəm gözəlim" deyib otaqdan çıxdı.

1 HƏFTƏ SONRA:
-Of, ana milyon dəfə demişəmki arabamı sürməyinizdən