çalışırdı. Birdən qəzəbli bir səs eşidildi:
-Burax onu əclaf!
Yasəmənlə Eldar üzlərini çevirdikdə əlindəki silahı onlara tutub qəzəblə baxan Aydını və qorxudan böyümüş gözlərlə Aydına baxan Leylanı gördülər. Yasəmən Eldarın qorxudan donmasından istifadə edib əlini onun əllərindən xilas edib biraz kənarə çəkildi.
Aydın qəzəblə az qala bağıraraq dedi:
-Sən hansı cürətlə mənim arvadıma toxunursan?
Eldar Aydının əlindəki silahdan qorxub kəkələyərək nəsə deməyə çalışdı:
-Mə...mən...mən...görün...göründüyü kimi de..deyil.
Leyla Eldarın qorxudan hər şeyi etiraf edəcəyini anlayıb Aydının qolundan tutub dedi:
-Aydın dəyməz...rədd elə ikisinidə getsin. Belələrinin qanına əlini bulağama dəyməz.
Aydın Leylanı bir əliylə elə güclü itələdiki Leyla
arxasındaki divara çırpıldı. Gözünü Eldardan çəkmədən qışqırdı:
-Sən qarışma Leyla! Sağ ol məni ayıltdığın üçün, amma bundan sonrasının sənə dəxli yoxdur!
Artıq Leyla da qorxmağa başlayırdı. Aydının silah çəkəcəyini heç düşünməmişdi. İstədiyi sadəcə Yasəmənin həyatının məhv olması idi, lakin kimsənin ölümünə bais olmağı heç istəmirdi.
Aydın hələ də silahı Eldara tuşlamış vəziyyətdə Yasəmənə baxıb soruşdu:
-Sevirsən onu?
-Nə? Mən onu?
-Onu sevirsənsə sizi bağışlaya bilərəm. Mənim evimdən rədd olub gedərsiz birlikdə!
-1 dəqiqə, yəni sən ona inanırsan?
Aydın:
-Gözlərimlə gördüyüm şeylərə inanıram. Xahiş edirəm inkar etmə, bu mənə daha çox əzab verir. İkinizdə gedin burdan-deyib silahını aşağı saldı.
Yasəmən Aydına yaxınlaşıb:
-Senin casərətin çatmaya bilər, amma mənim cəsarətim çatar-deyib silahı onun əlindən dartıb aldı. Tam qarşısındaki Leylaya tərəf tutub dedi:
-Bilirəm, hər şeyi sən planlamısan.
Leyla biraz çəkinsə də Yasəmənin heç nə etməyəcəyini düşünüb dedi:
-Sən nə danışırsan? Öz günahını mənim üstümə yıxmağa çalışma. Səndən belə bir şeyi heç gözləməzdim.
Yasəmən kinayəylə gülümsəyib:
-Demək öz xoşunla deməyəcəksən? Onda məndən incimə-deyib silahı Eldara tuşladı.
-Eldar bu işdə sənin də əlin var.