sözləri eşitdilər:
-Həyatım boyunca birdə qarşıma çıxsaz, əmin olun öldürərəm!
Onların getdiyinə əmin olan kimi Yasəmən Aydına baxıb dedi:
-Ölməyə hazırsan?
Aydın Yasəmənə yaxınlaşıb:
-Buna cəsarətin çatacaq?-deyib gözlərinə baxdı.
-Əlbətdə!
"paaarrt"...
Aydın əliylə ürəyini tutaraq dizləri üstünə çöküb Yasəmən baxdı.
Artıq ikisi də özünü saxlaya bilmədiyi üçün qəh-qəhələrlə gülməyə başladılar.DÜNƏN:
-Kimdən gəlib?
Yasəmən bu sualdan biraz çaşdı. Hər şeyi demək istədi, amma nədənsə bunun vacib olmadığını düşündü:
-Heç...sən tanımazsan...-dedikdən sonra, sanki ürəyinə nəsə dammış kimi dəvam etdi:
-Əslində mən də tanımıram. Bilmədiyim nömrələrdən mənə mesajlar gəlir durmadan.
Aydın Yasəmənin hər şeyi ona deməsindən sevinsə də, özünü əsəbi göstərib qaşlarını çataraq dedi:
-Ver görüm telefonu, nə mesajlardı o.
Yasəmən ürkəkcə telefonu yanındakı divanda oturmuş Aydına uzatdı. Onun verəcəyi rəaksiyadan qorxurdu. O gün restoranda baş verənlərdən sonra, Aydının necə qısqanc olduğunu anlamışdı.
Aydın Yasəmənin uzatdığı telefonu alıb səbirsizcə mesajları oxumağa başladı. Hər mesajı oxuduqca daha çox əsəbləşirdi. Hansısa axmaq Yasəmənə, onun Yasəməninə "sevgilim", "Yasəmənim" yazmağa cürət etmişdi. "Səni əlimə keçirsəm, öldürəcəm əclaf!"-düşünüb Yasəmənə baxıb soruşdu:
-Bunları mənə əvvəldən niyə deməmisən?
Yasəmən başını aşağı salıb utanaraq dedi:
-Mən...mən elə bilirdim sən göndərirsən.
Aydın Yasəmənin bu dediklərindən biraz tutuldu. Yasəmən bu mesajların ondan gəldiyini düşünmüşdü və əslin də o göndərməli idi belə mesajları. Amma onun cəsarət etmədiyi bir şeyə, hansısa axmaq cürət etmişdi. Nəsə demək istəyirdiki birdən ağlına Leylanın dedikləri gəldi. Artıq şübhələnməyə başlamışdı. O mesajlar Leylanın dediklərindən sonra gəlməyə başlamışdı:
-Yasəmən mən deyəsən bu mesajların kimdən gəldiyini bilirəm.
Yasəmən təəccüblə soruşdu:
-Doğurdan? Kimdən?
Aydın Leylanın ofisinə gəlib dediklərini Yasəmən danışdı. Yasəmənin hələ də təəccüblə ona baxdığını