xoşum gəlmir!
-Bağışla qızım. Aaa kişi necədə huşsuzam, heç xəstə yanına əliboş gedərlər?. Gərək məyvə, gül-filan alaydıq.
-Düz deyirsən xanım.
-Ata siz gedin alın, mən sizi burda gözləyərəm.
-Oldu qızım, biz gəlməmiş Afət xalanın yanına getmə ha.
-Ok.
Yasəmən və ailəsi artıq vəziyyəti çox yaxşı olan Afət xalanı ziyarətə gəlmişdilər xəstəxanaya. Yasəmən 10dəqiqə gözlədikdən sonra sıxılım Afət xalanın yanına tək getmək istədi:
-Hə, demək palata neçə idi?. Evrika! Palata 45idi. Bu 41, 43, aha buda 45!
Yasəmən əlini dəstəyə atıb qapını açmaq istəyirdiki eşitdiyi sözlərdən donub qaldı:
-Yox ana! Mən o şikəstlə evlənməyəcəm!
-Elə demə oğlum. Yasəmən çox ağıllı, gözəl qızdı. Nolsunki yerimir? ALLAH onu bele yaradıbsa qul nəkarədir ki, onu qınasın!
-Yox, yox, yox! Sən nə desəndə onunla əsla evlənməyəcəm! Sənin həyatını xilas etdiyi üçün ömrüm boyu ona minnətdar olacam, amma bundan artığını məndən istəmə ana.
-Mənim anan olaraq səndən son istəyim budur oğlum.
Aydın güclə eşidilən səslə:
-Yaxşı...
Yasəmən eşitdiyi sözlərin təsirindən çıxa bilmirdi. Aydınla əsla bir gələcəyinin olmayacağını bilsədə, bunu onun dilindən eşitmək həyatdan aldığı ən böyük zərbə idi. 14 yaşından bəri xəyallarının şəhzadəsi olan Aydın, onun kimi bir "şikəst qızı" istəməmişdi. Ağlamaq keçdi ürəyindən.
Hönkürərək ağlamaq, bu dünyaya, həyatına lənətlər yağdırmaq, ona bu taleyi yazan ALLAHa üsyan etmək istədi. Amma edə bilməzdi. Uşaqlıqdan bəri onsuzda ona həmişə mərhəmətlə baxan gözlərin qarşısında yazıq görünməmək üçün əsla başqalarının yanında ağlamazdı. Boğazında düyümlənib nəfəs almağa belə qoymayan qəhəri güclə udub, özünü toplamağa çalışdı. Hələ də tutduğu qapının dəstəyini buraxıb, qapını yüngülcə döydü. Eşitdiyi "girin" sözündən sonra üzünə böyük bir gülümsəmə yerləşdirib qapını açdı:
-Salamlar. Ooo necəsiniz Afət xanım? Wow, super görünürsüz, hələ bu xəstəxana paltarı sizə necə də yaraşır- deyib gülməyə başladı. Gələnin Yasəmən olduğunu görən Aydın və Afət xala qorxu