neynəyəcəyik?-deyib Yasəmənə baxdı.
-Bu nə sualdı? Çölə atası deyilikki, özümüz baxacayıq məcburən.
-Yasəmən sən uşağa baxa bilərsənki güya?
Yasəmən Aydına kinayəylə baxıb:
-Pah, niyə baxmıram? Səndən fərqli olaraq mənim instinkim var.
-Aaa, eləmi. Bəs o məhşur "instinkin" bu gələn iy haqqında nə deyir?
Yasəmən burnunu tutub:
-Burdaki birinin təcili sürətdə uşaq bezi almalı olduğunu-deyib əliylə Aydını işarə etdi.
Aydın çarəsizcə çiynini çəkib ayağa qalxıb dedi:
-Yaxşı... Başqa nəsə lazımdı?
-Bilmirəm. Deyəsən bu uşağa yemək də almaq lazımdır.
-Məsələn nə?
-Toyuq dönər və ayran... Of Aydın nə olacaq, süt almalısan. Demək belə uşaq bezi, süt və manna, birdəki əmzik. Biraz tez ol çünki ağlamaq istəyir deyəsən.
Aydın "oldu" mənasında başını yelləyib gödəkcəsini götürüb getdi.
Aydın getdikdən sonra Yasəmən uşağa baxıb öz-özünə danışmağa başladı:
-Görəsən doğurdan Aydının uşağıdı?. Əslində o qədər də oxşamır. Yəni Aydın saçları-filan qaradı, bu isə kürən. Amma əmin olmağın tək yolu var, əgər qarşısına çıxan hər qızı öpməyə çalışsa, deməli 100% onundu. Of, hər şey güya əla gedirmiş kimi, bir də bu uşaq. Amma şirindi...

Aydın da gəldikdən sonra ikisi uşağa baxmağa çalışdılar. Lakin hər anasından ayrılan uşaq kimi, bu körpə də gecə boyunca ağladı. Yeni evlilər nə qədər çalışsalarda onu sakitləşdirə bilmirdilər, sonunda uşağa baxmağı növbəyə qoydular. Amma bütün bu çətinlikləri sadəcə bir gecə də yaşamışdılar.
Səhər mətbəxdə səhər yeməyi yeməyə çalışarkən Aydın qucağındaki durmadan ağlayan uşaqdan bezib Yasəmənə dedi:
-Bilirəm mənim növbəmdi, amma nolar birazda sən bax.
-Aydın sən birazdan işə gedəsən, bütün günü mən baxmalı olacam onsuzda.
-Amma uşaq istəyən mən deyildim. Uşağı sən istədin və o gəldi.
-Ha ha ha. Amma
bu uşağında atası sənsən.
-Deyiləm!
-Sənsən.
-Dedimki deyile- Aydının sözünü çalan qapının zəngi kəsdi. Aydın uşağı Yasəmənin qucağına verib əsəbi şəkildə qapını açmağa getdi. Qapını açdığı anda dünənki qızın göz yaşları içərsində