çəkdi.
Yasəmən:
-Of, yaxşı get. Gələn dəfə də ya daha məntiqli yalan tap, ya da həqiqəti de-deyib gülümsədi.
Aydın sevinclə gülümsəyərək:
-Hələlik gözəlim-deyib Yasəmənin yanağından öpüb getdi.
Aydın qapıdan çıxdığı anda Yasəmənin gözləri doldu. Bayaqdan özünü güclə şən göstərməyə çalışırdı. Hiss edirdi... Gözündən axan bir damla yaşı barmaqlarının ucuyla silib pıçıldadı: ALLAHım yalvarıram düşündüyüm kimi olmasın...

Aydın həyətə düşüb maşınına mindi. Sükanı əlləriylə bərk-bərk sıxaraq öz-özünə pıçıldayırdı:
-Yox! Mən pis heç nə etmirəm. O sadəcə mənim dostumdu...dostum...
Bunları nə qədər təkrar etsədə vicdanı ona səhv etdiyini deyirdi. Yalan yalanı gətirər, ən birinci kiçik bir yalanla başlamışdı hər şey. Bir tək yalanı artıq boğurdu Aydını, bu yalandan qurtulmaq istəyirdi. Yasəmənə deməmişdi o yalanı, əslində ona yalan deyə bilmirdi onsuzda. Başqasına demişdi...

15 GÜN ƏVVƏL:
Aydın işə gedirdi. Fikri hələ də səhər Yasəmənlə olan inadlaşmalarında idi. Gülümsəyərək "inadkar keçi..."-pıçıldayırdıki birdən
bir qız demək olarki özünü maşının qabağına atdı. Aydın tez əyləci basıb, maşından endi. Fikri dağınıq olduğu üçün günahın özündə olduğunu zənn edirdi. Qız maşının qabağında yerə yıxılmış halda ayağını tutub ufuldayırdı. Aydın təlaşla:
-Bağışlayın xanım, sizi görmədim. Gəlin sizi xəstəxanaya aparım-deyib qolundan tutaraq qaldırmağa çalışırdı ki, qızın üzünə diqqətlə baxıb pıçıldadı:
-Xəyalə?
Xəyalə Aydının qolundan tutub ayağa qalxaraq təəccüb qarışıq sevinclə gülümsəyib dedi:
-Aydın? Bu sənsən? İnana bilmirəm, instut bitdikdən bəri səni görmürəm.
Aydın özünə gəlib:
-Hə Xəyalə, qəribə təsadüfdü. Bağışla, bilmədən oldu. Gəl səni aparım xəstəxanaya, ciddi nəsə ola bilər.
Xəyalə ətəyinin tozunu əliylə təmizləyib, Aydının gözlərinə baxaraq:
-Yox, mən çox yaxşıyam. Biraz dincəlsəm daha da yaxşı olacam-deyib mənalı şəkildə gülümsədi.
Aydın nə demək istədiyini anlayıb maşının qapısını açıb gülümsəyərək dedi:
-Yaxşı, onda gəl gedək bir kafedə