u qarışıq təəccüblə bir-birlərinə baxdılar. Yasəmən isə heç nə eşitmədiyinə inandırmaq üçün olduqca şən ifadəylə onlara baxırdı.
-Ay gör kim gəlib. Gözəl balam Yasəmən. Sənin sayəndə yaxşıyam qızım. Hə, gözələ nə yaraşmaz ki
Bu kimi zarafat və gülüşlərlə söhbət dəvam edirdiki Afət xala səsini alçaldaraq:
-Yasəmən, qızım yaxına gəl. Sənə bir söz demək istəyirəm.
-Buyur Afət xala.
-Qızım bilirsən ki, sənin atanla Aydının atası tekcə iş yoldaşı deyildilər, həm də çox yaxın dost idilər. Sən doğulanda Aydının üç yaşı var idi, rəhmətlik heç sənin qırxın çıxmamış atandan söz aldıki böyüyəndə sizi evləndirsinlər. Artıq böyümüsüz, oğlumun ALLAHa şükür işidə var, evidə. Sən də Maşallah gözəl-göyçək qız olmusan. İndi istəyirəm sizi evləndirək. Həm rəhmətliyin arzusu gerçəkləşər, həm də gözüm arxada qalmaz. Nə deyirsən qızım?
Yasəmən bu sözləri dinlərkən beynində durmadan "mən o şikəstlə evlənməyəcəm!" cümləsi cingildəyirdi. Bu an tək istədiyi durmadan səslənən o cümlədən qurtulmaq idi. Həyatının ən xoş günü olmalı idi bu gün, amma o bir cümlə həyatının ən qorxunc gününə çevirdi. "ALLAHım nolardı eşitməzdim o cümləni. Qapıya yaxınlaşdığım anda alaydın canımı. Bəlkə...bəlkə onda gərçəkləşən xəyalıma sevinərdim doyunca. Yox! Yox Yasəmən. Səni istəməyəni səndə istəmə! Unutma sən Yasəmən Əlizadəsən."
-Yox! Yox Afət xala, mən əsla evlənmərəm Aydınla.
-Niyə qızım?
Yasəmən bu sualı heç gözləmirdi. Sevdiyin insanı istəməmək üçün bəhanə tapmaq elə də asand deyildi.
-Çünki...çünki...şey, Aydın biraz qız kimidi.
-Nə?!
-Nə?!
Aydın və Afət xalanın bu qədər təəccüblənməsi boşuna deyildi. Hündür və əzələli bədənli, qara qaş-qara göz, indiyə kimi onlarla sevgilisi olmuş bir oğlana "qız kimidir" demək çox gülünc və absurt idi.
Yasəməndə dediyi sözlərin mənasın sanki indi anladı. "Əla! Yüzlərlə bəhanə varkən sən get ən mənasızın seç Yasəmən. İndi bu işin içindən necə çıxacam. Məndə bu bəxt varkən üstümə meteorid düşsə təəccüblənmərəm."
-Yəni, qız kimidi deyəndə, yəni...çox ətir