r eşidirəm.
"Məni sevirsənmi?" tezdir demə,
Sevməyi hələ də öyrənirəm.

Gözlərimdə yaş, dilimdə xoş söz,
Könlüm qan ağlar, ürəyim bir köz,
"Sevirəm" sözü- o necə bir söz?
Qəlbim hayqırdı, özüm deyəmmədim.

Bu sevgidirsə, eşit sevgilim
Səni sevirəm, sevirəm dedim.
Qınama məni əziz sevdiyim.
Sevgimin qədrini mən biləmmədim.

Sevgimi çox incidir, yoxsa sevgilim?
Onsuz bir günüm, olub bir ilim.
Səni sevirəm, bunu bil sevgilim.
Bir ömür sənindir bu dəli ürəyim...
Aydın mahnını bitirib gözlərini hələ də Yasəməndən çəkmədən gülümsədi.

Nilufər və Yasəmən bu jestdən donub qalmışdılar. Musiqi, sözləri elə gözəl idiki... Sonunda özünə gələn Nilufər pıçıldadı:
-Jasmin Aydının niyə indiyə kimi bu qədər çox sevgilisi olduğunu anladım. Biraz axmaq-filandı amma romantikadan başı çıxır.
Yasəmən üzünü çevirib vecsiz nəzərlə rəfiqəsinə baxıb, başını yellədi. Telefonunu çıxarıb Aydına zəng etdi.

Aydın telefonuna gələn zəngin Yasəməndən olduğunu görüb, qalib gəlmiş kimi gülümsəyərək telefonu açdı:
-Xoşuna gəldi gözəlim?
-Mənim şeirimlə, mənə serenad oxuman?
-Neynim, çox gözəl şeirdi, mən əsla beləsini yaza bilməzdim. Həm bəzi yerlərini dəyişdirmişəm, sən "deyəmmədim" yazmışdın. Yasəmən bağışladın məni?
-Anlamırsan hə Aydın? Sənin sözlərin məni incitmədi, ayıltdı. Sən məni belə qəbul etmək istəmədin və ya edə bilmədin. Bu nə o qızla, nə də senin sevginə inanmağımla bağlı deyil, bu mənim özümə olan hörmətimdən yaranan problemdi. Mən bir ömürü səninlə "görəsən o məndən utanır? Peşman deyilki? Bezməyibki?" suallarından əziyyət çəkərək yaşaya bilmərəm. Yəni sən nə etsəndə, artıq biz əsla bir yerdə ola bilmərik. Məni anlamağa çalış. Mən səni bağışlamışam, sən məni bağışla...
Aydın eşitdiyi sözlərdən donub qalmışdı. Əslində hər şeyin düşündüyündən daha ciddi olduğunu anladı. Yasəmənin sadəcə qısqanclıqdan, ona xəyanət edildiyini düşündüyündən belə etdiyini zənn edirdi, amma Yasəmənin incikliyi daha dərin imiş. Bir anlıq nə deyəcəyini bilmədi. Düşündü: "bir ömür