m 21Sev"M"irem

Bəzən ağlımızla ürəyimiz arasında seçim etməli oluruq. Bəs hansı seçimin doğru olacağını hardan bilək? Ağlımızmı bizi xoşbəxt edir, yoxsa ürəyimiz? Nə qədər gülünc olsa da, cavab: heç biri! Əgər ağlımızı dinləsək bir ömür ürəyimizi dinləmədiyimizə peşman olacayıq, yox əgər ürəyimizin dediyini etsək bir ömür ağlımız bizə yalnış etdiyimizi söyləyəcək... Yasəmən də bu iki seçimin arasında qalmışdı və o da hansı seçimi etsə mütləq peşman olacağını bilirdi. Bir dəfə alçaldılmışdı, ikinci dəfə alçaldılmaq istəmirdi, amma Aydını da çox sevirdi. Sadəcə inamını itirmişdi. Aydının sözlərini eşitdikdə içində nəsə qırılmışdı və o qırıqlar hər Aydını görəndə ürəyinə batırdı sanki. O qırıqların ürəyində açdığı yaraları sağaltmaq üçün Aydına- onu sözlərinə, nəvazişinə, isti nəfəsinə, öpüşlərinə ehtiyacı vardı...amma inana bilmirdi onun hər zaman yanında olacağına, buna görə də tamamilə Aydından aslı olmadan
uzaqlaşmaq istəyirdi... Bu kimi düşüncələrlə boğuşarkən hissizcə gözlərini əlində tutduğu kitaba dikmişdi. Onu düşüncələrindən qapının zəngi ayıltdı. Yuxudan ayılmış kimi diksinib təəccüblə Nilufərə baxdı.
Nilufər bayaqdan kövrəlmiş halda kədərli rəfiqəsinə baxırdı. Qapının zənginə o da diksinib təəccüblə Yasəmənə baxıb çiynini çəkdi. Ayağa qalxıb gedib qapını açdıqda, qarşısına böyük bir ayı çıxdı, daha doğrusu oyuncaq ayı. Ayı Nilufərin təəccübdən donmasından istifadə edərək heç nə demədən içəri keçdi. Qonaq otağına girib başını biraz əydikdə bayaqdan ayıcığı gəzdirən Aydın göründü. Aydın gülümsəyərək təəccübdən böyümüş gözlərlə ona baxan Yasəmənə baxdı. Sonunda Aydını tanıyan Nilufər qonaq otağına qayıdıb qollarını çarpazlayaraq əsəbi halda Aydına baxırdı. Aydın Nilufərə baxıb kinayəylə gülümsəyərək, üzünü çevirib Yasəmənə baxaraq:
-Salam gözəlim. Necəsən? Bax bu sənin üçündür-deyib ayıcığı Yasəmənin qabağına qoydu.
Yasəmən təəccüb qarışıq maraqla özündən böyük ayıcığa baxıb bir uşaq kimi sevindi. Aydına sevinclə gülümsəyərək baxıb:
-Aydın bu çox