davrandım. Həm ondan zəhləm gedir deyə, sındırmaq istədim.
Aydın yüngülcə başını yelləyib:
-Bəhanələr uydurma. Sən mənim Yasəmənim kimi davrandın. Nə qədər inkar etsəndə məni sevdiyini bilirəm-deyib bic-bic gülümsədi.
Yasəmən biraz tutulsada inadkarlığından əl çəkməyib, əsəbi şəkildə:
-Pah! Bu hardan ağlına gəlib bilmirəm. Mən səni sevmirəm! Bu boş xəyallardan əl çək!-deyib üzünü çevirdi.
Aydın Yasəmənin bu inadkarlığına ürəyində gülüb, ələrini cibinə qoyub vecsizcə çiynini çəkib:
-Məndən fərqli olaraq yalan deməyi heç bacarmırsan. Eybi yox, mən sənin bu inadını qıraram gözəlim-deyib arxasını dönüb asta addımlarla getdi. Birdən cəld arxaya çevrilib gözlədiyi kimi Yasəmənin arxasınca baxdığını görüb, gülümsəyərək göz vurub yoluna dəvam etdi...

Fərid parkda
oturacaqda əyləşib Nilufəri gözləyirdi... Əslində hər şey Yasəmənin ad günündə Nilufərin Fəridə sərt davranması ilə başlamışdı. Hər bir oğlan kimi, Fərid də "əldə olunmazı" axtarırdı və Nilufəri o hərəkətindən tapdığını anlamışdın. Həmin gündən sonra Nilufərdən əl çəkmədi. 1 aydan çox arxasıyca süründükdən və bol-bol zərbə aldıqdan sonra Nilufəri fikrinin ciddi olduğuna inandıra bilmişdi. Amma əlaqələrini ikisidə dostlarından gizlətməyə qərar vermişdilər. Çünki Yasəmənlə Aydın tez-tez dalaşırdı və onlarda öz dostunun tərəfini saxlayırdı. İki sevgili əvəzinə, Aydınla Yasəmənin dostu kimi tərəflərini saxlamaq daha asand idi. Lakin onlarının bu "gizli eşqini" Yasəmənlə Aydın çoxdan anlamışdı...
Fərid uzaqdan Nilufərin gəldiyini görüb ayağa qalxıb ona tərəf getdi. Əlini tutub gülümsəyərə:
-Necəsən sevgilim?-deyib yanağından öpmək istəyirdiki Nilufər onu əliylə saxlayıb qaşlarını çataraq dedi:
-Ey, həddini bil
Fərid yazıq-yazıq ona baxıb:
-Yaxşı-deyib pıçıldadı:
-ALLAHım nəydi mənim günahım.
Nilufər onun bu sözünə gülümsəyib:
-Oğlan olaraq dünyaya gəlmən-deyib, birdən ciddiləşib əlavə etdi:
-Nəysə, biz bura o inadkarları barışdırmaq üçün gəlmişik, ALLAHa üsyan etmək üçün yox. Təcili nəsə