ə fikirləşməliyik-deyib Fəridin əlindən tutub biraz kənardaki oturacağa tərəf çəkib apardı...

Yasəmən otaqda kitab oxuyurdu ki, birdən Nilufər içəri girib dedi:
-Jasmin Əli dayını çağır gəlib bizi aparsında bulvara.
Yasəmən başını qaldırıb sınayıcı nəzərlərlə rəfiqəsinə baxıb dedi:
-Bu hardan ağlına gəldi?
Nilufər biraz tutulub:
-Heç, ürəyim istədi. Nolar gedək Jasmin-deyib uşaq məsumiyyəti ilə Yasəmənə baxdı. Yasəmən onun bu baxışlarına dözməyib gülümsəyərək dedi:
-Yaxşı, indi zəng edərəm...

Nilufərlə Yasəmən yarım saat idiki teleqüllənin yaxınlığında dayanmışdılar. Nilufərin durmadan ətrafa baxmasından şübhələnən Yasəmən ona diqqətlə baxıb dedi:
-Nilu niyə burda tərpənmədən dayanmışıq və sən niyə özünü şübhəli aparırsan?
Nilufər Yasəmənin bu sualından çaşıb nə deyəcəyini
bilmədən çiynini çəkdi. Üzünü çevirdikdə göyə qalxan 100-lərlə şarı görüb Yasəmənə baxıb sevinclə dedi:
-Jasmin ora bax, gör nə gözəldi.
Yasəmənin şarlara heyranlıqla baxmağından istifadə edib sakitcə ondan uzaqlaşdı.
Yasəmən balaca uşaq kimi sevinərək göyə qalxan qırmızı şarları seyr edirdiki, yanında birinin olduğunu hiss edib üzünü çevirdikdə əlində eyni qırmızı şar olan Aydını gördü. Onu daha çox təəccübləndirən isə şarın üzərində "SƏNİ SEVİRƏM GÖZƏLİM" yazılması idi.
Aydın Yasəmənin yazıya diqqətlə baxdığını görüb açıqlamaq istədi:
-Əslində adını yazdırmalı idim, amma arvadımın adını hər adamın bilməsini istəmədim.
Yasəmən Aydından bunu heç gözləmirdi. Elə burda onu nə qədər sevdiyini demək istədi, lakin son anda özünü saxlayıb güclə pıçıldadı:
-Çox sağ ol Aydın. Amma bu heç nəyi dəyişdirməz-deyib ağlamamaq üçün gözlərini yumdu.
Aydın qəzəblə yumruğunu sıxıb qışqırdı:
-Bəsdi! Anlamırsan.Aydın:
-Bəsdi! Anlamırsan, sənsiz nəfəs belə ala bilmirəm! Sənsiz bacarmıram-deyib Yasəmənin qarşısında diz üstə çökdü.
Yasəmən Aydının bu hərəkətindən və onlara baxan insanlardan utanıb başını aşağı salıb pıçıldadı:
-Aydın xahiş edirəm qalx. Hamı bizə baxır.
Aydın vecsizcə