6 avtomobil yanından zərərsiz keçmişdi...

Aydın evə gəlib, bir başa Yasəmənin otağına getdi. Sevinclə yatağa üzanıb pıçıldadı:
-Sənsiz keçəcək son gecə gözəlim...
Birdən gözünə tumbanın üstündə duran dəftər sataşdı. Əlinə alıb vərəqləməyə başladı. Bu Yasəmənin şeir dəftəri idi və Aydın ondaki bütün şeirləri oxumuşdu. Hətda birini Yasəmənə mahnı kimi oxumuşdu. Bu fikirlərlə dəftəri vərəqlədikdə diqqətini son səhifədə olan adsız bir şeir çəkdi:

Bağışla məni sevgilim, uzaqdayam.
Buraxıb getdim sənin əllərini.
Keşkə bu an yanında ola bilsəm,
Silə bilsəm yaş axan gözlərini.

Sən idin mənim qoruyucu mələyim,
İlk sevgim, tək sevgim və son nəfəsim.
Amma unutma bunu əsla sevgilim,
Mən sonsuzadək olacam sənin.

Gəlmə daha hər gün məni görməyə,
Görməyim kədərini, eşitməyim ahlarını.
Niyə unutmursan axı məni sevgilim?
Göz yaşların yandırır soyuq məzarım...
Aydın oxuduğu şeirdən təsirlənib dəftəri örtüb, içinə dolan səbəbini bilmədiyi kədərdən qurtulmağa çalışdı.

Yasəmən yolun ortasında çökəkdən qurtulmağa çalışırdı. Tək bacarmayacağını anlayıb Nilufəri gözləməyə başladı. Hələ də qorxmurdu. Avtomobillər yanından yavaşca keçirdi. Lakin birdən siqnal səsinə diksini yana baxdıqda son sürətlə üstünə gələn maşını gördü. Avtomobil böyük sürətlə getdiyi üçün nə dayandıra, nə cəld dönüş edə bilirdi sürücü, əlindən sadəcə siqnal vermək gəlirdi. Yasəmən çökəkdən vaxtında çıxa bilməyəcəyini anladığı üçün sehirlənmiş kimi ruhsuzca üstünə gələn maşına baxırdı. Sadəcə gözlərini yumdu...son gördüyü avtomobilin işıqları...son eşitdiyi güclü zərbə səsi...son sözü: ALLAHım indi yox..Həyatımız bir qaçış yarışına bənzəyir. Durmadan qaçarıq finish'e-arzularımıza doğru. Lakin nə qədər qaçsaq da yarışın sonu gəlməz. Hər yeni arzu finish xəttini bizdən daha da uzaqlaşdırır. Ən dəhşəlisi bilirsiz nədir? Yorulmaq...

Aydın yorulmuşdu... Həyatdan, əlində zənn etdiyini itirməkdən, sevgisinə yaxınlaşdığını sanarkən ondan daha da uzaqlaşmaqdan...
Bir yuxu kimi gəlirdi ona...gecə