yarısı gələn zəng...Nilufərin ağlayaraq dediyi sözlər...maşını dəli kimi sürüb xəstəxanaya gəlməsi. İndi isə xəstəxana dəhlizində reanimasiya şöbəsinə tərəf gedirdi. Həyatında ilk dəfə bu qədər çox qorxurdu. Qapının qarşısında Nilufərin yerə çöküb ağladığını gördü. Nə edəcəyini bilmədən divara söykənib gözlərini boşluğa dikdi. Nə edə bilərdiki? Sevdiyi qapının arxasında ölümlə mübarizə edərkən, onun əlindən gələn tək şey ümid etmək idi sadəcə. 20 dəqiqə keçməmişdiki həkim çıxdı otaqdan. Aydın həkimə yaxınlaşıb diqqətlə üzünə baxdı. Nə eşidəcəyini bilmirdi və bundan çox qorxurdu..
Həkim qarşısındaki gəncin baxışlarından anladı nə demək istədiyini. İllərlə bu baxışlar ondan xoş xəbər istəmişdi. Sonunda dərindən nəfəs alıb sözə başladı:
-Qəza çox ağır olub, amma xoşbəxtlikdənmi, ya da bədbəxtlikdənmi xanım qız əlil arabasında olduğu üçün ciddi fiziki zədə almayıb.-deyib gözlərini aşağı dikib dəvam etdi:
-Lakin başını zərblə harasa vurduğundan kəllə-beyin travması alıb. Beyninə qan sızma ehtimalından şübhələnirik. İndi koma vəziyyətindədi. 24 saat ərzində ya ayılacaq, ya da beyninə qan sızdığı üçün...-həkim sözünü bitirmədən "ALLAH köməyiniz olsun"-deyib getdi.

Aydın həkimin sözlərindən sonra yenə divara söykəndi. Ruhsuz bir bədən kimi idi. Ondan sonra olanlar sanki yuxu kimi gəlirdi ona. Öz anasının, Yasəmənin ailəsinin gəlməsi, təsəlli sözləri, dualar, göz yaşlar...bütün bunlar kabusun parçasıydı sanki. Saatlar keçmək bilmirdi. Əslində Aydın bilmirdi bu saatların keçməsini istəyir, ya yox. Bu saatlar Yasəmənin həyatının ən qorxunc, ya da son saatları ola bilərdi.
Gecə saat 4-də artıq dözə bilmədi Aydın. Xəstəxanadan qaçaraq çıxıb maşınına mindi. Bu olanlardan qaçmaq istəyirmiş kimi son sürət sürürdü boş küçələrdə. Artıq getdiyi küçələri tanımırdı. Heç bilmədiyi bir küçədə gözünə kiçik bir məscid sataşdı. Maşını saxlayıb bir anlıq düşündü, sonra qətiyyətlə aşağı enib məscidə tərəf addımladı. İçəri girdiyi anda ürəyinə qəribə bir hiss doldu. İlk dəfə idi bir