əlimə sıxıb evdən ayrılaraq teləsik özümü ora çatdırmışdım.anaç öldükdən sonra bizi yad etməyən qohumlar belə gəlmişdi.Gülməlidi onlar menə baxaraq aqlayırdılar.Mən Rənaya bir şey olduqunu düşünüb qışqırırdım o hardadı?Bacıma ne oldu?Həkim mənə yaxınlaşaraq sakitləşməyimi istəyirdi.Bacınızı xilas edə bildik.Amma atanız...atanız bura gətiriləndə artıq ürəyi dayanmışdı.Onu xilas edə bilmədilər Ruslan...Sən bir gün içində həyatımı başıma yıxdın.İndi öz həyatıvı danışsan ne faydası?deyib mənə baxdı.Rəna bu olanlara tab gətirə bilmədi.Atamın ölümündə özünü günahkar bildi.Zaman keçdikcə vəziyyəti çətinləşdi.Mən onu artıq evdı tək qoya bilmirdim.Ya evi yandırırdı yada özünə nəsə edirdi.Sonunda həkimlər bura yerləşdirdi.Madam ki bu yolun sonudur,sən də həyat hekayəni danışa bilərsən deyib yenə nifrətlə mənə baxdı.
-Mən belə olacaqını bilmirdim.Bu qədər şey yaşadıqını bilmirdim.Demək ondan mənimlə sevişdiyin gecənin səhəri mənə iyrənərək baxmaqının səbəbi bu idi.Jalə mən nə deyəcəyimi bilmirəm...
-Danış...
-Bir xahişim var əllərimi və ayaqlarımi aça bilərsən?Belə rahat deyil.
-Başqa arzun yoxdu?Xeyr,olmaz.Belə də danışa bilersən.
-Görünür məni yaxşı tanımamısan.Yada tanımaq istəməmisən.
Birdən o əsəbleşib əllərimi açdı.Mən özüm ayaqlarımı açıb onun qarşısında oturdum.Jalə belini divara söykeyib yere oturdu.
-He danışım?
-Uzatma.
-Men uşaqaq evində böyümüşəm.
-Onları bilirəm.Yəqin ki sənin keçmişini axtarmişam yoxsa sen axmaqın arxasınca nece düşəcəkdim?
-Görünür yaxşı axtarmamısan.Hər nə isə.Səma uşaq evinə meni anam tərk edib.Doğular doğulmaz öz əlləri ilə qapinin ağzına qoyaraq qaçıb.He qaçıb. -Necə yəni?Doğular doğulmaz?
-He.Əvəllər ona nifrət edirdim.Amma indi heçnə hiss etmirəm.Sadəcə nə nifrət edirəm nədə sevirəm.Boş çoxluq hiss edirəm.Ən pisidə heçnə hiss etməməkdi.Ilk anlar uşaq evində çox tenhalıq çəkirdim.Mən pencərənin dibindən ayrılmırdım.Anam gələcək məni aparacaq deyirdim.Bu ümidlə yaşamaq insani öldürürdü.Hər səhər yuxudan oyanar oyanmaz